Naomi’s road to CrossFit Games Masters 2020: Gaan voor excellence

HealthCreators trainer Naomi heeft zichzelf een uitdagend doel gesteld: in 2020 wil ze in de V.S. meedoen met de CrossFit Games. In de masters divisie 40+, want die leeftijd heeft ze dan net bereikt. De training hiervoor is begonnen in 2016 en 4 jaar is een forse aanloop, maar haar doel is niet alleen deelname aan de Games, maar vooral ook genieten en leren van het proces ernaartoe. Op deze site houdt ze regelmatig haar progressie bij en wat ze de afgelopen maanden heeft geleerd.

Deze keer: het verslag van de Lowlands Throwdown, op dit moment Naomi's belangrijkste wedstrijd van het jaar. Met een fikse tegenvaller en... een enorme come back!

Op de Lowlands Throwdown ben ik echt 3 dagen een CrossFit atleet, alles aan deze wedstrijd is 'echt'. De workouts zijn super pittig, het niveau van de atleten is hoog, het is in een super groot stadion, er zijn judges, announcers (mensen die live op het veld verslag doen), cameraploegen en er is veel en enthousiast publiek.

Tussendoor mag je af-en-toe het veld op, met 15 mensen in een heat om te doen waar je het afgelopen jaar voor hebt getraind: strijden om de beste plek in een workout waarin je meer moet geven dan dat je in een training voor elkaar zou krijgen. Ik vind het echt fantastisch en geniet de hele dag!

Echter: het grootste deel van de dag breng je als atleet (en als coach) door achter de schermen in de catacomben van Omnisport in Apeldoorn. Daar is het ook echt, echt een gekkenhuis: bijna 200 atleten en hun coaches zijn bezig met opwarmen voor of bijkomen van een event. Er zijn fietsen en roeiers, een rig voor pull ups en een stuk of 8 gewichthef-platforms waar de hele dag mensen hun gewichten laten vallen. Boem!

Er zijn 5 fysiotherapeuten mensen aan het behandelen, mensen liggen op luchtbedden, rollen over foamrollers of lopen rond met elektroden op hun lichaam die met kleine shocks de spieren samenknijpen... en er is een pingpong-tafel. Iedereen eet, de hele dag zie je kaken op en neer gaan: de een zit aan de shakes, de ander zelfgebakken banenbrood (ik) en weer anderen eten de hele dag koeken en andere zoetigheid (mijn coach Roel!).

Tussendoor mag je af-en-toe het veld op, met 15 mensen in een heat om te doen waar je het afgelopen jaar voor hebt getraind: strijden om de beste plek in een workout waarin je meer moet geven dan dat je in een training voor elkaar zou krijgen. Ik vind het echt fantastisch en geniet de hele dag!

Dag 1 - Event 1

De Lowlands begon dit jaar met een workout waarvan ik van te voren had bedacht dat ik een goede klassering moest kunnen halen: 3 km op de bike-erg (fiets), 2 km op de roeier en weer 3 km op de bike-erg. Je mag er maximaal 25 minuten over doen (time cap). Met al mijn ervaring als spinninginstructeur is de fiets natuurlijk een sterk punt. Jammer is dat ik met het roeien nadeel heb van mijn lengte. Ik zat naast iemand die ruim 30 cm langer is, die trekt per 4 of 5 slagen een meter extra, gewoon omdat ze lang is. Dat kan op 2 km zomaar 30 seconden schelen!

Ik heb me compleet aan mijn game-plan gehouden: op souplesse het eerste fietsgedeelte doen, de schade beperkt houden op de roeier en dan het laatste stuk knallen op de fiets. Ik zat met mijn ogen dicht te trappen alsof mijn leven ervan af hing. Brenda stond achter me te roepen hoe ver ik nog moest, of ik harder moest en ze riep aanwijzingen die elke spinner zal herkennen: stil zitten, schouders laag, borst open.

Het ging echt heel goed, ik was sneller dan in de training. Het veld was echter zo sterk dat het me een 9e plaats opleverde. Super natuurlijk, top 10... maar ik had verwacht met deze prestatie iets hoger te eindigen. Toch ben ik tevreden: ik heb alles gedaan wat ik kon. Nu kan ik lekker gaan bijkomen in ons huisje op de camping.

Met al mijn ervaring als spinninginstructeur is de fiets natuurlijk een sterk punt

Vogeltjes

Zoals ik al beschreven had, kan het een behoorlijk gekkenhuis zijn tijdens zo'n wedstrijd, dus daarom hadden we op een kwartiertje rijden in Voorst een huisje op een natuurcamping. Zodat we nog even buiten kunnen zitten, ons eigen eten kunnen koken, een kort wandelingetje kunnen maken door een stil bos en... naar de vogeltjes kunnen luisteren.

De volgende ochtend begint de Lowlands al met een verplichte briefing om kwart over 7. Daarom vertrekken we in het pikkedonker, zelfs de vogeltjes sliepen nog...

Dag 2 -Event 2 en 2B

Het eerste event van de dag valt uiteen in 2 elementen, die allebei punten opleveren. Eerst krijg je 90 seconden tijd om zoveel mogelijk pull ups te maken. Dat is score 1. Daarna heb je 90 seconden rust en dan heb je 3 minuten om je maximale gewicht te liften in een snatch. In 1 soepele beweging het gewicht van de grond, naar boven je hoofd. Dat is score 2.

Een leuk event, maar niet echt mijn 2 sterkste punten. Ik ben ook tot de Lowlands 5 weken lang geblesseerd geweest aan mijn rechterarm zodat ik helemaal geen pull ups of muscle ups heb kunnen trainen. Dat helpt natuurlijk ook niet. Ook qua gewichtheffen weet ik dat de rest van het veld enorm sterk is, sterker dan dat ik ben. Zelfs als ik mezelf verbeter, zal ik ergens achterin eindigen. Dus besluit ik vol voor de pull ups te gaan en dan wel verder te zien wat lukt met de snatch.

Ik maak uiteindelijk 32 pull ups in 90 seconden, 8 meer dan in de training en word daar 10e mee. Ik snatch 45 kg en dat is een PR. Zo zie je maar: in zo'n wedstrijdomgeving kan je altijd net iets meer dan 'thuis'. Met mijn gloednieuwe PR wordt ik 13e.

Als ik naast me kijk hoe snel de pull ups daar gaan, ben ik niet bezig met hoe snel ik ze zelf kan maken

Focus op excellence

Mijn belangrijkste focus tijdens dit soort wedstrijden, is gaan voor mijn beste prestatie. Natuurlijk is het een wedstrijd en is het verleidelijk om te vergelijken met de anderen. Dat is natuurlijk het hele doel. Toch heb je daar IN het veld betrekkelijk weinig aan. Als ik naast me kijk hoe snel de pull ups daar gaan, ben ik niet bezig met hoe snel ik ze zelf kan maken. Of je gaat jouw volle 100% en je ziet links en rechts mensen harder gaan dan jij. Voor je het weet raak je gefrustreerd en daar lijdt je eigen prestatie alleen maar onder. Dat overkwam me vroeger zo vaak: dat ik zo bezig was met de anderen te verslaan dat ik mijn techniek liet varen en uiteindelijk minder presteerde dan ik kan. Dus die focus op excellence, MIJN beste prestatie neerzetten... daar heb ik hard aan gewerkt in de afgelopen jaren. Wat het me in ieder geval oplevert is dat ik tevreden van het veld afstap wanneer ik 100% gegeven heb en daarvoor niet afhankelijk ben van wat de rest doet. Een goede klassering is dan vooral bonus!

Dag 2- Event 3

Voor dit heb ik nu zo hard getraind op het op mijn handen lopen, want de workout is: 20 meter handstand lopen, 30 thrusters met 45 kg en dan weer 20 meter handstand lopen. In 6 minuten. Je mag het handenlopen opbreken in stukken van 1,25 meter, maar je moet dan wel dat stuk helemaal op je handen kunnen lopen en ook helemaal terug als je te vroeg omvalt. Dit had ik een jaar geleden gewoon niet gekund. Gewoon niet. Dus dit was een feestje voor me, want ik kon laten zien waar ik zo hard voor gewerkt heb. Die thrusters waren wel zwaar: met een bar van 45 kg helemaal squatten en dan terug omhoog totdat je uitgestrekt staat met de bar boven je hoofd.

Het trainen betaalt uit, want ik kom in ieder geval toe aan de thrusters: ik maak er 18. Ik heb hiermee een 8e plek gehaald. Super trots!

Een deel van het veld komt niet door die eerste 20 meter heen en twee meiden komen niet voorbij de eerste 1,25 meter. Zij komen er als eerste achter dat er een 'minimum work requirement' is. Dat je dus minimaal 1 herhaling moet kunnen maken, in dit geval 1,25meter handstand lopen. Lukt dat niet, dan krijg je 0 punten. Wat best zuur is, want wanneer je 'gewoon' laatste wordt krijg je in ieder geval nog 57 punten. Een score van 0 kom je op het scorebord dus eigenlijk niet meer te boven.

Dit had ik een jaar geleden gewoon niet gekund. Gewoon niet.

Dag 2 - Event 4

Het laatste event van de dag is een zogenaamde 'chipper', een workout waar je opeenvolgend verschillende dingen doet. In dit geval 20 calorieën op de ski erg, 40 toes-to-bar, 60 sumo deadlift high pulls met 30 kg (van de grond naar je sleutelbeen, handen aan de binnenkant van je benen), 80 push presses met 30 kg (van je sleutelbeen naar boven je hoofd) en 100 double unders. Time cap: 12 minuten.

Ik hou van chippers: lekker afwisseld en alles komt maar 1x voorbij: klaar is klaar. Dit is wel een zware chipper, maar ook hier: ik oefen veel op de ski-erg omdat we er een hebben in de studio. Mijn toes-to-bar zijn enorm verbeterd sinds ik met Roel train... dus ik heb er zin in.

De ski-erg ging ook goed... op de toes-to-bar kreeg ik een boel no reps (dat de herhaling niet telt). Omdat ik met die armblessure zit, had ik mijn grip aangepast en klaarblijkelijk  kwam ik nu niet ver genoeg naar achter met mijn voeten. Dat kostte tijd en punten. De sumo deadlifts gingen ok, maar wat waren het er veel... In de training doe je deze beweging niet structureel (en zeker niet 60 achter elkaar). Iedereen ging hier behoorlijk kapot op, meer nog dan op de 80 push presses, want die trainen de meeste mensen wel regelmatig. Ik ben uiteindelijk tot 48 push presses gekomen: een 10e plek. Alleen de top 2 van de vrouwen 35+ zijn begonnen aan het touwtje springen en niemand heeft de chipper af gekregen.

Dag 3 - Event 5

Voordat de events van zondag bekendgemaakt werden, had ik het er met Brenda over wat ik graag zou willen zien. Burpees... omdat ik daar goed en snel in ben. En in event 5 kreeg ik burpees. Coole burpees want je moest over een soort rek van steeds hogere boomstammen heen wat thuis hoort in een obstacle run. Het is dan ook gemaakt door MudMasters. Een nadeel: voordat je bij de burpees bent, moet je nog een heleboel andere dingen doen, namelijk ring dips & handstand push ups. Eerst 13 dips en 13 handstand push ups, dan 11-11 en dan 9-9... daarna mag je pas door naar de leuke burpees over de boomstam. En, oh ja, de ringen hangen hoog, dus je moet eerst een muscle up maken om in de ringen te komen. En daar zit het probleem!

Ik kan ring muscle ups, maar pas sinds kort. De afgelopen weken was de periode dat ik ze heel veel moest gaan doen om er echt goed in te worden... en dat kon niet vanwege mijn armblessure. Ik heb nu al 5 weken niet geoefend... en ook dat merk ik. Jammer genoeg lukt het me niet eens 1x om in de ringen te komen om aan de workout te kunnen beginnen. Alle pogingen daartoe zijn een workout op zich, maar als score telt het niet.

Waar ik trots op ben, is dat ik ben blijven proberen. Ook blijf ik er gefocust en tegelijkertijd relaxt onder, iets heel anders dan de frustratie die ik vorig jaar ervaren heb toen ook op de Lowlands mijn muscle ups niet lukte. Daar ben ik trots op...
Wat natuurlijk wel blijft is teleurstelling dat het helemaal niet lukte en dat het me 0 punten oplevert. Terwijl iemand die 5 herhalingen heeft gemaakt 67 punten krijgt. In de stand val ik daardoor uit de top 10 naar nummer 11 en het gat naar nummer 10 lijkt meteen onoverkomelijk groot. Dat blijft natuurlijk ontzettend balen.

Dag 3 - Event 6

Nu zou zo'n mislukt event natuurlijk een stempel op de dag kunnen drukken... maar ik kies ervoor om dat niet te laten gebeuren. Ik heb even tijd dus ga langs bij mijn supporters. Even kletsen met mijn moeder en Frans. Ook Ruud en Diana, die ik personal training geef, zijn gekomen om te kijken en dat vind ik super tof.

Plus: voor event nummer 6 heb ik plannen! Het zijn 5 rondes van 800 meter op een air assault bike en 15 dumbell overhead squats met 20 kilo. Je hebt 12 minuten. Voor die overhead squats heb je vooral mobiliteit nodig om ze goed uit te voeren en... ik train ze en weet dat ik ze goed kan. Ook weet ik dat heel veel mensen die dit niet trainen, lelijk op hun neus zullen kijken: want het is super lastig als je de mobiliteit niet hebt.

Vanaf het startschot ga ik los, de rest van het veld ook... ik kom ongeveer tegelijk met de iedereen van de air assault bike af... maar als ik terug ren na 15 overhead squats, lopen er nog maar 2 anderen mee.
Ronde na ronde ga ik gelijk op met de koplopers, die niet doorhebben dat ik ze op de hielen zit omdat ik voor hen ver weg sta: een rij of 5 verderop... en ze (de nummer 1 en 2) zijn vooral in gevecht met elkaar. Wanneer ik de kop overneem en de announcer dat ook doorheeft en omroept... lijken ze nog een heel klein tandje bij te kunnen zetten. Uiteindelijk word ik derde, maar wat was dit geweldig: echt mee kunnen doen voor de prijzen! En: ik krijg 90 punten en de top 10 komt zo waar weer een beetje in zicht!

Later vertelde Sophie (Matthijs, coach bij CrossFit Bink36 waar ik ook een deel van mijn trainingen doe en de nummer 2 in de stand) me dat ze het ook echt gehoord had dat ik werd omgeroepen en dat ze dat extra gas uit haar tenen heeft gehaald. Dat blijft leuk aan Crossfit: op het veld strijden, in de catacomben gewoon samen lachen.

Tekst gaat door onder foto

Dag 3- Event 7: de finale

Het laatste event van het weekend is gaaf: shuttle runs met sandbag-cleans. Timecap: 5 minuten. Dat laatste betekent dat ik een zandzak van 45 kilo moet optillen en over mijn schouder heen moet werken. Eerst sprinten, dan 9 cleans, zandzak verplaatsen, sprinten, 6 cleans, zandzak verplaatsen, sprinten, 3 cleans en dan met zandzak en al naar de finish.

Een zandzak cleanen kan ik en sprinten kan ik zeker. Als eerste ben ik klaar met de sprint, maar na 3 keer met de zandzak gooien kom ik erachter dat ik dit altijd in kleine setjes doe... van 3 ofzo en nooit op volle snelheid in de gekte van 15 mensen die met zandzakken staan te smijten. Ik loop vol en de laatste 6 gaan steeds langzamer. Ook het sprinten vlot minder dan normaal en de tweede set is echt loeizwaar. Wanneer ik met mijn laatste setje sandbag cleans bezig ben (ik doe er zelfs 1 teveel) staat ineens Sophie naast me te roepen dat ik moet opschieten. Ik ren, zo goed en zo kwaad als dat gaat, naar de finish met mijn zandzak. 10 seconden voor de buzzer ben ik binnen. Kapot! De Lowlands zit erop...

Eindresultaat

Uiteindelijk kan ik niet anders dan tevreden zijn: ik heb het hele weekend op alle events alles wat ik had gegeven. In de einduitslag sta ik uiteindelijk 11e. Net buiten de top 10, dus dat doel heb ik niet gehaald. Natuurlijk maak ik het rekensommetje wat er gebeurt zou zijn als ik 1 muscle up en 1 ring dip zou hebben gemaakt (en verder alles hetzelfde zou blijven): dan was ik 9e geworden. Maar dat is achteraf makkelijk praten. Ik ben blij met alles wat wel is gelukt en na wat tijd om bij te komen, ga ik meteen verder trainen voor volgend jaar. Omdat de Lowlands Throwdown dan een kwalificatie evenement wordt voor de CrossFit Games, zal de volgende wedstrijd al in mei zijn. Ik kijk er nu al naar uit!

One Response to “Naomi’s road to CrossFit Games Masters 2020: Gaan voor excellence

  • Katrin and Jon
    2 maanden ago

    Naomi, wat een spannend verhaal!! And really well well done you, you can be so proud of yourself, girl! Wow!! The best number 11 ever! K&J

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.