Naomi’s road to CFM 2020, 9: Doel in de problemen

Foto: Barbell Photography

HealthCreators trainer Naomi heeft zichzelf een uitdagend doel gesteld: in 2020 wil ze in de V.S. meedoen met de CrossFit Games. In de masters divisie 40+, want die leeftijd heeft ze dan net bereikt. De training hiervoor is begonnen in 2016 en 4 jaar is een forse aanloop, maar haar doel is niet alleen deelname aan de Games, maar vooral ook genieten en leren van het proces ernaartoe.
Op deze site houdt ze regelmatig haar progressie bij en wat ze de afgelopen maanden heeft geleerd. Deze keer: twijfel bij Naomi over haar doel. Ze overweegt zelfs om de handdoek te gooien.

In 2017 is er een heleboel veranderd rond mijn doel om in 2020 als Master naar de CrossFit Games te gaan: ik raakte mijn coach kwijt, werd weer lid van een box (Bink36) en mocht meteen in het team, ik deed mee aan de Lowlands Throwdown, waar ik mezelf overtrof en tegelijkertijd maar net in de top 10 kwam… en ik ben in 2017 veel ziek geweest. Een liesbreuk, een operatie en na de Lowlands kreeg ik maar liefst 2x een klap van een griep. Dat alles bij elkaar bracht me twijfel: gaat het wel goed, is mijn doel nog haalbaar, brengt het me wat ik wil? In die periode bracht het me vooral veel huilbuien…

Start van het doel

Ik ben ooit met dit doel begonnen nadat ik een ander doel had afgeblazen. Dat doel was meedoen met een marathon over de Chinese muur. Tijdens de training daarvoor heb ik wat ontdekkingen gedaan: ik vind hardlopen heel leuk, maar echte lange afstanden, halve en hele marathons, niet. Ik verloor door mijn training op lange afstanden mijn plezier in hardlopen helemaal en daarmee ook in mijn doel. Dus gooide ik de handdoek: dit was het me niet waard.
Dit keer was het wel anders, want ik ben mijn plezier in training en in CrossFit helemaal niet kwijt, ik geniet ervan. Waar ik aan ging twijfelen was: de haalbaarheid van mijn doel. Hoe groot is de kans dat ik in 2020 op het veld sta bij de CrossFit Games Masters?

“Die kans is 0”

Terwijl ik 2x met griep worstelde na de Lowlands Throwdown, drong die vraag zich steeds dringender op. Als ik in 2017 in een wedstrijd al 9 vrouwen van mijn leeftijd in de Benelux heb die beter zijn dan ik, hoe groot is dan de kans dat ik over twee jaar bij de top 20 van de wereld hoor? Mijn antwoord werd steeds duidelijker: “die kans is 0!”, vertelde ik mezelf.
Waar ben ik dan in godsnaam mee bezig? Wat zullen anderen van me denken als ik 4 jaar blog over een doel… en het dan niet haal?! Bij die gedachte loopt bij mij de stress op, begint mijn kin en mijn lip te trillen en ga ik huilen van frustratie…
Kan ik niet beter stoppen, net als met dat Chinese-muur-marathon-doel? Of mijn doel aanpassen: “Naomi’s road to Lowland Throwdown Masters 2018”, bijvoorbeeld… dat klinkt haalbaar.

Angst voor falen

Op de donderdag voor kerst ben ik er samen met Brenda voor gaan zitten. Ze stelde een heleboel lastige vragen. Te beginnen met: waarom moet een doel voor jou haalbaar zijn? Wat is er zo belangrijk om te slagen? Wil jij dat of wil je ego dat?
Je moet weten dat ik op dit moment het boek “Ego is de vijand” aan het lezen ben. Een boek wat pijnlijk herkenbaar is soms… maar wat me wel informatie geeft waarmee ik die vraag van Brenda kan beantwoorden. Het is namelijk mijn ego die het idee van het niet halen van mijn doel, falen dus, onverdraaglijk vindt. Het is mijn ego die me de pijn van het mogelijk niet halen in 2020, nu eigenlijk al laat voelen… dat zijn die huilbuien. Ik voel de pijn van falen al… twee jaar voordat ik eventueel zou kunnen falen. Belachelijk, natuurlijk! Het is nog helemaal niet aan de orde… het zit 100% in mijn hoofd.

Juist vasthouden aan een onrealistisch doel?

“Zou je net zo tevreden of enthousiast zijn als je een haalbaarder doel haalt dan naar de Games gaan?”, vraagt Brenda. “Staan wij met zijn tweeën net zo hard te juichen als je je eventueel plaats voor de Lowlands volgend jaar als wanneer je je zou plaatsen voor de Masters Qualifier in 2020… dus niet eens de Games, de qualifier?”.
Mijn antwoord, heel eerlijk: nee. Ik zou het te gek vinden om me weer te kwalificeren voor de Lowlands in 2018, maar omdat ik denk dat dat haalbaar moet zijn, zou ik ook minder euforisch zijn als ik het haal.
Brenda trekt een YouTube video tevoorschijn van Simon Sinek. Hij stelt dat doelen juist onrealistisch moeten zijn. Zijn doel is wereldvrede brengen… en daar is hij bloedserieus in terwijl hij ook ziet dat het waarschijnlijk niet tijdens zijn leven gaat gebeuren.

Het stuk waarin Sinek uitlegt dat wanneer je je doel stelt op het halen van ‘80’ en dat je dan misschien een tikkie teleurgesteld strandt bij ‘71’. Terwijl dat wanneer je dat zelfde doel zou zetten op een haalbare ‘20’, dat je dan misschien staat te juichen als je ‘21’ haalt (“meer dan mijn doel”)… maar dat je ergens ook wel weet dat er meer ingezeten zou hebben. Dat je misschien juicht om iets dat 50 punten lager ligt dan wat je kan… Dat sprak me aan.
Een doel moet je uitdagen om het beste van jezelf te vragen, het moet je uitdagen om iedere dag stappen te zetten en te groeien… en weten dat het haalbaar is, zorgt er soms voor dat je dat niet doet. Want een dagje op de automatische piloot schaadt een ‘haalbaar doel’ niet zo erg… en dat weet je! Ik wel in ieder geval…

1 op een miljoen

“Is de kans dat je de Games haalt 0… of kan het ook 0,000001 zijn? Een kans van 1 op een miljoen?”, vraagt Brenda. 1 op een miljoen, hoor ik mezelf zeggen. Super klein, maar niet 0 dus.
Dan begint ze over Marco, een van de mensen met wie ik in 2017 bij HealthCreators heb gewerkt aan zijn doel: de marathon van New York lopen ondanks zijn diabetes type 1. Hij heeft dat begin november gedaan.
“Stel dat we naar 2014 zouden reizen, Marco zouden opzoeken en hem vragen of hij ooit een marathon zou kunnen lopen, wat denk je dat zijn antwoord zou zijn?”. Ik denk dat hij dat toen onmogelijk geacht zou hebben… net als dat ik nu onmogelijk acht dat ik echt aan de Games kan meedoen. Maar dat zegt dus niet alles over wat er kan gebeuren… En zo komt de inspiratie dus als een boemerang terug: mijn werk met Marco, zijn succes… is nu mijn inspiratie,

Alles opzij?

“Ben je bereid om alles ervoor opzij te zetten, voor je doel?”, is de volgende vraag. Mijn antwoord: Nee!
In mijn bodybuilding-periode zette ik alles opzij voor een wedstrijd. Nam vrij van mijn werk, deed niets sociaals en was weken voor de wedstrijd niet te genieten van de honger, pijn in mijn gewrichten en de spierpijn. Dat had ik ervoor over. Misschien was het toen ook wel makkelijker: ik werkte bij ABN Amro en dat was niet mijn passie, dat was gewoon om mijn sport en mijn hypotheek te betalen. En daarnaast: ik had aan de balie niet echt verantwoordelijkheden richting de klanten van de bank. Als ik er niet was, werden ze door iemand anders net zo goed geholpen.
Hoe anders is mijn leven nu: ik doe mijn werk met heel veel passie en plezier en moet er niet aan denken om HealthCreators en vooral de mensen met wie ik kan werken op een laag pitje te zetten!
Daarnaast was wat ik qua training en voeding deed voor bodybuilding gewoon ongezond… dat wil ik ook nooit meer.

Extra doel

“Cool”, zegt Brenda… waarschijnlijk ook een beetje omdat ze niet echt zin had in jaren van een chagrijnige topsporter-met-doel in huis en in de zaak. Maar ze gaat verder: “Het doel wat je nu hebt in combinatie van niet alles aan de kant willen zetten, kan je waarschijnlijk een betere coach maken. Veel mensen bij HealthCreators willen ook iets heel graag maar kunnen of willen er niet alles voor aan de kant zetten, net als jij nu. Dus wat jij nu de komende jaren leert over een doel najagen naast je werk en je gezondheid… gaat je empathischer maken, geduldiger, gaat je meer oplossingen geven en inzichten”. Tja, zo kan je er ook naar kijken… en dat is eigenlijk wel heel tof en motiverend.

Doel wordt proces

Daarna maken we van het doel om in 2020 als Master naar de CrossFit Games te gaan een proces. Met tussendoelen en ijkpunten.
Mijn dagelijkse doel is iedere dag: het meeste uit de training halen van die dag. Daarvoor ga ik in januari meedoen met de Whole30 om te werken aan voeding, ook pre- en post-workout. En ik wil meer herstel door middel van extra slaap.
Mijn wekelijkse doel is: werken aan mijn zwakste punten. Oefenen op techniek. Feedback, hulp en coaching vragen aan de mensen die me dat kunnen geven.
Mijn kwartaaldoel is, voor het eerste kwartaal van 2018: grote stappen zetten op het gebied van gymnastics. Ik moet beter worden in setjes toes-to-bar, chest-to-bar en muscle ups. In het eerste kwartaal valt ook de CrossFit Open, een wedstrijd waar iedereen op de wereld aan mee mag doen. Een goede meting dus voor waar ik sta op dit moment. En ik denk dat ik mijn plaatsing het meeste kan verbeteren als ik beter word in toes-to-bar, chest-to-bar en muscle ups.
Mijn jaardoel: Kwalificatie voor de Lowlands Throwdown masters 35+ en een betere plek op het scorebord op het einde. Daarvoor zal ik kwartaaldoelen stellen voor het tweede en derde kwartaal.

Daarnaast wil ik veel leren over planning, inpassing van doelen in mijn leven, heel veel plezier blijven houden in mijn training, al mijn successen en leermomenten enthousiast vieren… Het doel voor 2020 blijft staan… maar laat ik ook even nog voor de toekomst. Ik zet mijn stappen in het nu.

Dan heeft Brenda nog 1 voorstel: “Zullen we gewoon sowieso naar de Games gaan in 2020… dan zien we dan wel of je er staat als atleet of supporter”.  Ik ga ervoor…

Picture Credit: Barbell Photography

2 Responses to “Naomi’s road to CFM 2020, 9: Doel in de problemen

  • Hele mooie blog. En soms herkenbaar in mijn eigen leven en doelen die ik stel en de plank te hoog leg voor mezelf. En als ik het doel niet haal voelt dat als falen. Elke keer beter doen dan de vorige keer. Maar soms haal je dat niet door omstandigheden. Maar je weet dat het erin zit. En dat botst geestelijk. Faalangst zit er ook in.
    Maar jij inspireert door deze blogs. Door ook je dalen te delen en op te staan en door te gaan en dat maakt je weer sterker en dat weerspiegelt weer in de trainingen. Goede ideeën om bijvoorbeeld kwartaaldoelen te maken. Super idee. En als ik voor mezelf spreek, als je een doel niet haalt ,dat het geen drama is. Next time better. En vooral plezier houden in de dingen die je doet, dan bereik je ook veel meer en makkelijker, ook in het leven.
    Dank jullie wel voor jullie inspiratie!

  • Stel dat je alle doelen haalt. Dan mag de lat blijkbaar wel wat hoger. Af en toe ‘falen’ kan dus ook een teken zijn dat de lat goed ligt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.