Naomi’s road to CFM 2020, deel 8: lessen van de Lowlands Throwdown

HealthCreators trainer Naomi heeft zichzelf een uitdagende doel gesteld: in 2020 wil ze in de V.S. meedoen met de CrossFit Games. In de masters divisie 40+, want die leeftijd heeft ze dan net bereikt. De training hiervoor is begonnen in 2016 en 4 jaar is een forse aanloop, maar haar doel is niet alleen deelname aan de Games, maar vooral ook genieten en leren van het proces ernaartoe.
Op deze site houdt ze regelmatig haar progressie bij en wat ze de afgelopen maanden heeft geleerd. Deze keer: de lessen en successen van de Lowlands Throwdown, de grootste CrossFit wedstrijd van de BeNeLux.

In 2013, toen CrossFit in Nederland nog redelijk nieuw was en ik pas 3 maanden aan CrossFit deed, heb ik al een keer meegedaan aan de Lowlands Throwdown (LLTD). Dat was een beetje mazzel: ik had me net niet gekwalificeerd, maar er viel iemand uit en toen mocht ik, als nummer 30 meedoen. Het was toen al het grootste CrossFit evenement van de Benelux... en het was nog 'gewoon' in een soort sporthal in Apeldoorn. Ik werd allerlaatste en was zo trots al een aap. Daarna explodeerde de sport in Nederland en lukte het niet meer om me te kwalificeren in de Elite-categorie. Het evenement groeide ook door: inmiddels wordt het gehouden in een supergrote indoor-wielerbaan, echt een stadion. Aangezien ik een doel heb om in 2020 in Amerika mee te doen met de CrossFit Games Masters, is dit een prachtige kans om echt wedstrijd ervaring op te doen. En via een trap uit de catacomben van een grote sporthal het veld op te lopen leek me ook zo gaaf...
Inmiddels ben ik een 'Master' en dit jaar was er een Masters-categorie waar ik aan mee kon doen: 35+. Het is gelukt om me dit maal te kwalificeren, als 7e ging ik de wedstrijd in. Super excited... en een heel klein beetje nerveus. Het was wel heel tof om mijn naam tussen de 165 atleten-namen te zien staan!
Tekst gaat door onder de foto

Mindset & voeding

Ons doel, ik ga vanaf nu af en toe in meervoud praten, omdat Brenda me begeleidde als coach... en dus onderdeel van team Naomi is...
Anyway: Ons doel was natuurlijk om zo goed mogelijk te presteren, maar vooral ook om veel te leren hoe zo'n groot evenement werkt. Wat en wanneer moet je eten, wanneer je niet precies weet wat en wanneer je volgende evenement is? Hoe kan ik voor mijn best gaan, als externe factoren waar we geen invloed op hebben (beslissingen van judges, niet weten wat de workouts zijn, hele dag herrie in de hal) ook een belangrijke invloed hebben? Hoe hou ik mijn focus positief wanneer er workouts worden aangekondigd met onderdelen die ik (nog) niet beheers?
Bij bodybuilding-wedstrijden sloot ik me altijd af backstage totdat mijn wedstrijd erop zat... maar dit duurde 3 dagen, dus dat kon niet! En dat wilde ik ook niet...
Hieraan hebben Brenda en ik in de aanloop naar de Lowlands Throwdown doelen gezet. Natuurlijk was 'zo hoog mogelijk eindigen' een doel, het is tenslotte een wedstrijd. Maar door te kijken wat mijn kernwaarden zijn, het 'waarom' achter mijn deelname aan de LLTD en ook mijn grote doel, de Games in 2020... kwamen we erachter dat ik '100% inzet', 'leren' en 'ervan genieten', minstens zo belangrijk vind.
Die '100% inzet' blijkt een super belangrijk ingrediënt te zijn voor het 'ervan genieten'. Dat wist ik al, maar dit LLTD-weekend heeft het me ook letterlijk zo laten ervaren: het is namelijk super makkelijk om te genieten wanneer je goed presteert in het veld... maar dat kan iedereen. De kunst is ook te genieten van je eigen 100%, wanneer een aantal andere deelnemers veel beter zijn in een workout.

Goed begin

Ik mocht het weekend beginnen met makkelijk genieten... Het eerste evenement was 5 kilometer hardlopen en dat kan ik, zeker voor een CrossFitter, best heel goed. Ik ben dan ook 2e geworden en aangezien dat het enige evenement was op dag 1, ging ik als 2e op het scorebord naar bed. Dat sliep best lekker! Wat opmerkelijk was, want heel eerlijk: ik heb absoluut niet 100% hoeven geven om 2e te worden.
Tekst gaat door onder de foto

Heksenketel

De volgende dag gingen we dan echt de hal in. Die is H.U.G.E! De plek van de atleten is in de catacomben, op een stukje atletiekbaan (er is zelfs een verspringbak met zand, net een strandje!). Daar zitten 165 atleten plus hun coaches dus het halve weekend. Het is een gekkenhuis: honderden mensen, tientallen roeimachines, tientallen gewichthef-platforms, mensen die aan alle kanten liften en de bar laten vallen (KLENG! BANG!), mensen die op de grond hun mobiliteit zo groot mogelijk proberen te houden, mensen met bakken eten, bussen vol eiwitpoeder en andere supplementen, de keiharde muziek uit de zaal, fotografen, cameramensen, iemand met een megafoon die steeds omroept hoe lang het nog is tot de volgende heat en wie zich dan bij de deur naar de zaal moet melden... na een tijdje: overal bezwete T-shirts op de grond. Halverwege de eerste ochtend begon het behoorlijk te stinken. Die lucht is de rest van het weekend blijven hangen!
Je focus bij jezelf houden is in die heksenketel best een uitdaging... Een van de dingen die ik merkte is dat ik toch ook een beetje naar andere atleten keek wat zij deden qua eten. We hadden op allerlei scenario's gerekend: ik had 'gewoon' echt eten bij me (salade met kip en bieten). Ik had zoete aardappels bij me en fruit. Daarnaast hadden we zakjes biologische babyvoeding gekocht: handige kleine porties koolhydraten, al zo goed als voorverteerd, dus weinig kans dat het omhoog komt. We hadden nog gekookte eitjes en natuurlijk ook recovery- en proteïne-shakes (ik gebruik sinds kort PaleoEthics, omdat ik van gewone whey-proteïne zo'n opgeblazen gevoel krijg). Die eerste dag heb ik me misschien iets te veel laten meeslepen in het supplementen-gebruik van mijn collega-atleten en veel te veel shakes genomen. Ik had 's avonds namelijk wel honger, maar echt geen eetlust. Dat was les 1. (De volgende dag ging dat meteen een heel stuk beter).
Wat we ook super goed geregeld hadden, was onze slaapplaats. We zaten in een natuurhuisje op 15 minuten rijden van de hal. Na de hele dag in die heksenketel te zitten, zat ik 's avonds op de veranda, bij een houtkacheltje met uitzicht op 2 Shetlander pony's, 2 koeien en wanneer het donker werd: de sterrenhemel. Het is een ontzettend goede zet geweest daar te zitten en tussendoor echt helemaal tot rust te komen. Zelfs als dat betekent dat je voor douche en toilet in een sanitairgebouw moet zijn.

Back to basics

Het thema van de Lowlands Throwdown was dit jaar Back to Basics: klassiek CrossFit dus. Waar ik het afgelopen jaar echt super in verbeterd ben, maar vooral de techniek van gymnastics (dingen als butterfly pull ups, muscle ups, toes-to-bar, op mijn handen lopen) en de hoeveelheid gewicht bij het liften (gewichtheffen) kan en moet nog veel beter ten opzichte van de toppers, ook in mijn divisie. Op de eerste dag kon ik wat dat betreft meteen vol aan de bak: in het tweede event zaten toes-to-bar, handstand lopen en overhead squats met 50 kilo. En dat 3 rondes.
Dat laatste kan ik wel 1x, maar nu moest ik er 5!  Per ronde. Iedereen die mij een beetje volgt, heeft kunnen zien hoe hard ik werk aan handstand lopen, dus dat kon ik nu mooi inzetten. Zonder al die oefening was ik daar al gestrand. Nu kon ik, met enige moeite, door.
Met de focus op mezelf, mijn 100% inzet, is het me gelukt om die overhead squats unbroken te doen (zonder de bar te laten vallen). Super trots op mezelf kwam ik van het veld af. Ik word 12e, van de 14. Mijn tweede plek ben ik wel kwijt, maar ik heb een PR geboekt en dat is altijd een overwinning.
Hier besloten Brenda en ik dan ook dat mijn motto is: Let's have some fun! Geen enkele prestatie is ooit beter geworden omdat je er achteraf chagrijnig van bent geworden. Zolang je beter presteert dan ooit, doe je het goed en kan je genieten. Dat heb ik dan ook gedaan met de volgende 2 events: 3x clean & jerk, waar ik 7e word door strategisch gewicht te kiezen. En een chipper met double unders, chest-to-bar pull ups, deadlifts en burpee-box-jump-overs, waar ik 8e word. In het laatste stuk (deadlifts en burpees) kan ik heel veel achterstand die ik in het eerste stuk heb opgelopen, goed maken. Dat zijn mijn sterke punten, die ik koester en kan inzetten. Ik sta 7e over all, ben super tevreden over mijn 100% inzet en geniet op en top!
Tekst gaat door onder de foto

Gatenkaas

Bij de avondbriefing over de volgende dag blijkt dat dan in ieder event een onderdeel zit wat ik nog nooit gedaan heb. In CrossFit noemen ze dat "a hole in your fitness". Mijn zondag verandert langzaam in gatenkaas. Ik had al gezien dat er een workout kwam met de ski-erg en touwklimmen, twee dingen waar ik goed in ben, omdat HealthCreators een van de weinige ski-ergs van Nederland bezit. Ik zag er helemaal naar uit... tot ik het touw zag en me realiseerde dat ik op pure armkracht omhoog moest: hij begon op ongeveer 1,80 meter.
Dan zijn er in de volgende workout kettlebell snatches met 24 kilo. Ik kan ze met 16kilo... maar ik twijfel heel erg of ik het ook 8 kilo zwaarder kan. We besluiten dat ook hier 100% geven genoeg moet zijn met als bijkomende doel: heel blijven. Je wil ook niet een kettlebell van 24 kilo op je hoofd krijgen omdat je als een cowboy tekeer gaat. Ik maak uiteindelijk 20 snatches, een stuk of 15 meer dan verwacht en zelfs 5 met mijn 'zwakke' arm. Ik juich! Dit voelt als een overwinning op mezelf. Dol blij ben ik en mijn enthousiasme valt op. Ik word 'blij ei' genoemd en krijg complimenten over het plezier dat ik uitstraal.
Aan de andere kant:  Ik word in beide events 10e en op het scorebord ingehaald door een atleet die na de snatches dikke, dikke, dikke zwellingen heeft aan haar onderarmen (waar ice packs op moeten tegen de pijn), omdat ze ongecontroleerd met dat blok ijzer van 24 kilo heeft lopen gooien. Tuurlijk, een beetje diep gaan hoort bij een wedstrijd... maar ik hoef niet kapot, daarvoor respecteer ik mijn lichaam te veel. Daarnaast: ik heb ook een lange termijn doel in deze sport, als ik zo ongecontroleerd te keer zou gaan bij wedstrijden, dan gaat het blessures regenen.
Tekst gaat door onder de foto

Muscle ups

In de finale komen dan ook nog muscle ups terug, de beweging die ik maar niet lekker onder de knie wil krijgen, in combinatie met roeien en thrusters (40kilo).
Hier, in de allerlaatste workout van de LLTD, raak ik dan alsnog de focus op mezelf kwijt... en creëer ik een belangrijke les voor mezelf. Er gebeurt van alles. De man die mij moet optillen om aan de bar te kunnen hangen (die hangt voor veel vrouwen te hoog), wordt gevraagd een andere atleet te helpen en ik realiseer me dat ik dan niet door zou kunnen. De atleet naast me haalt allerlei capriolen uit die geen muscle ups zijn, maar die soms wel tellen. (Al komt de headjudge na een tijdje ingrijpen, haar score blijft staan). Aan de andere kant is een atleet die onder mij staat op het scorebord bezig met een goeie score en ik ga me afvragen of zij me ook nog gaat inhalen. Ik erger me dat mijn eigen muscle ups niet lukken. Ik ga in mijn hoofd zitten, verlies focus, vergeet te genieten, kan door mijn focus op de atleten naast me en op het scorebord mijn eigen 100% niet geven. Wanneer ik me dat realiseer, word ik boos op mezelf... wat de boel alleen nog erger maakt.
Na de finale huil ik de spanning eruit op Brenda's schouder... we evalueren wat er mis is gegaan. Zij merkt nog op dat ik met het roeien meekwam met de beste en dat ik met de thrusters rustig en gecontroleerd mee kwam in het veld. Dat dat positief is: ik heb dan wel een gat in mijn fitness, maar als we dat gat dichten is de kans aanwezig dat ik mee kan met de top.
Zelf laat ik de ervaring op het veld nog even goed bezinken: hoe focus op de andere banen en op het scorebord, afleidt van mijn 100% inzet. Wanneer ik bezig ben met andere dingen, blijft daar nog maar de helft (of minder) van over. En met nog 50% beginnen aan de beweging die je het moeilijkst vind... is de kans op succes de nek omdraaien. Dat doe ik niet nog een keer zo! Les geleerd.
Uiteindelijk eindig ik op een 10e plaats overall.
Tekst gaat door onder de foto

The day after

Het is nu de dag na de Lowlands Throwdown. Mijn lichaam is vermoeid: spierpijn, vooral in de kleine spiertjes tussen mijn ribben. Ademhalen doet soms pijn, maar verder gaat het goed en ben ik nog helemaal heel. Vanmorgen, fietsend naar de studio, hebben we nog een keer geëvalueerd en besloten waar het komende jaar de focus op gaat liggen met de trainen, op basis van de lessen en successen van de LLTD. Want volgend jaar ga ik er vol voor om me weer te kwalificeren. En dan: nog meer fun! #letshavesomefun

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.