Een korte broek… hoe doe je dat?

Werk met HealthCreators aan je gezondheid, je gewoontes en de manier waarop je met eten omgaat

Dit zijn mijn benen...

Korte broek benenMijn benen zijn deze zomer bruiner dan dat ze in de afgelopen bijna 30 jaar geweest zijn. Dat komt omdat ik al de hele zomer rondloop in een korte broek... Dat was bijna 30 jaar lang een onmogelijk idee voor me. Wat is er veranderd? Ik ben gestopt met lange broeken dragen als het mooi weer is! En... nog wat: ik heb besloten dat wat andere mensen vinden van mijn benen in korte broek me helemaal geen reet meer interesseert... Of zoals je dat zegt in hip Amerikaans: The subtle art of not giving a fuck.
#
Een maand geleden, op vakantie in Spanje, besloot ik alles toe te passen wat ik de afgelopen jaren heb geleerd (in therapie, in ontwikkelingstrainingen, door het lezen van boeken, door het werken met mensen, door het volgen van workshops met Brene Brown & Byron Katie, door mijn levensstijl, door alles wat ik van Melissa Hartwig heb geleerd in de Whole30, door gesprekken met en liefde van Naomi). Door te gaan leven in de waarheid die ik (steeds vaker) tot in het diepste van mijn ziel voel: namelijk dat ik goed genoeg ben zoals ik ben. En mijn symbool is: de korte broek.
#
Dat kwam terecht in het blog: Zomerklaar? Tuurlijk! Daarop kwamen reacties van verschillende vrouwen bij ons in de studio... hoe ik dat geflikt had met die korte broek?
#
Hoe het begon: Ergens eind jaren 80, toen ik een jaar of 16 of 17 was, heeft het idee post gevat dat mijn benen niet goed genoeg waren om gezien te worden. Ik kan me nog herinneren dat het gebeurde... op de camping aan het Gardameer was er ineens een invasie van mooie, hippe meisjes met een voor mij ongebruikelijke grote interesse in hun eigen en elkaars uiterlijk. Uren stonden ze te föhnen, haarlak te spuiten, make up op te doen, hippe kleren uit te kiezen. Onder een continue stroom kritiek op zichzelf en elkaar. Niemand van hen droeg een korte broek... ik wel. Een van de meisjes heeft me uitgelegd dat dat echt niet kon... ook niet op vakantie. Vooral mijn knieën moesten het ontgelden, die voldeden helemaal niet. L.E.L.IJ.K. Korte-broek-onwaardig. Niet cool, not done, kan alleen met modellenbenen, weet ik veel wat ze zei... maar het maakte indruk. Zeker toen ze er vervolgens met mijn Italiaanse vakantievriendje vandoor ging! Ik trok snel een spijkerbroek aan, maar dat maakte weinig verschil op dat moment.
#
Ik verloor trouwens iets belangrijkers dan een gespierde Italiaan op een scooter... ik verloor mijn Italiaanse zelfvertrouwen... terwijl dat juist de plek was waar ik normaal gezien bulkte van het zelfvertrouwen.
#
Al snel was de kuitbroek mijn 'beste keuze', vond ik zelf. Zelfs onder een jurkje droeg ik eigenlijk altijd wel een legging die tot over mijn knieën ging. Tenzij je geblinddoekt door het leven gaat, weet je dat ik niet de enige ben: hoeveel vrouwen zie je in kuitbroek of jurk met legging lopen? Neem van mij aan: een groot gedeelte daarvan doet dat omdat ze hun benen niet om aan te zien vinden.
#
De wereld zit ook vol met voorbeelden hoe benen eruit horen te zien: lang, slank, zichtbare knieschijven, geen cellulitis en het liefst dat je kunt zitten met je onderbenen chique om elkaar heen gedraaid. Zo zien zo'n beetje alle blote benen eruit die ik via advertenties, modebladen en de tv heb gezien. Meestal is er een product X, dieet Y of oefening Z aan gekoppeld, die je van die Doutzen-benen beloofd. Korte-broek-waardige-benen...
#
Mijn benen zijn niet lang, maar kort.
Mijn benen zijn niet slank, maar stevig.
Mijn knieschijven zijn een beetje zichtbaar...
Mijn benen hebben plenty cellulitis.
En zelfs na veel oefenen en maanden van dagelijkse yoga (niet voor dit, ik wilde de eagle pose leren): mijn onderbenen laten zich niet chique verstrengelen. Al zou mijn leven ervan afhangen.
En weet je wat het geheim is: dat doet er allemaal niet toe!
#
Het idee dat mijn benen hierdoor niet voldoen om getoond te worden, is van buitenaf in mijn hoofd geplant. Vergeet niet: de hele beauty-, dieet- en fitness-industrie is afhankelijk van het feit dat wij ontevreden zijn en blijven over ons uiterlijk. Anders kopen we product X, dieet Y of oefening Z niet. Ik ben geen slachtoffer, weet ik: ik heb toegestaan dat die boodschap wortel kon schieten in mijn hoofd. Ik, niemand anders!
#
Maar: Je lichaam lelijk vinden is aangeleerd gedrag... wat je aanleert, kan je afleren.
De eerste stap daarvoor is: tegen jezelf praten als tegen een goede vriendin!
De tweede stap is: jezelf dwingen om minder kritisch te zijn op het uiterlijk van anderen. Zoals de waard is, vertrouwt ze haar gasten. En dit heeft 2 kanten! Zowel mensen becommentariëren die er niet uitzien als in de reclame ("dat ze dat aandurft met zulke benen") als mensen die er juist wel uitzien als in advertenties ("zij heeft het makkelijk met die benen"). 'Gezellig' met iemand anders op een terras 'mensen kijken' (aka modepolitie spelen) kan desastreuze gevolgen hebben voor je eigenwaarde als je niet uitkijkt.
De derde stap is het leukste: je beseffen dat alles wat iedereen vindt (inclusief jijzelf) alleen iets zegt over die persoon. Dus wanneer iemand gevraagd, ongevraagd, in mijn gezicht of achter mijn rug wat zegt over mijn benen en/of mijn korte broek... dan zegt dat iets over wat ZIJ vinden van benen en korte broeken. Het heeft niets te maken met mijn benen of mijn korte broek. He-le-maal niets!
Had ik dat maar geweten eind jaren 80! Want... een korte broek: zooooo fijn op een mooie dag!

Werk met HealthCreators aan je gezondheid, je gewoontes en de manier waarop je met eten omgaat

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.