Brenda in het klooster: Digital detox en leren van de stilte

HealthCreators' Brenda rent voor haar gevoel regelmatig in volle vaart achter haar eigen staart aan. Vaak is ze dan aan het einde van de dag niet eens tevreden over de hoeveelheid werk die ze heeft afgekregen. Voor haar gevoel groeit de 'to-do-lijst' harder dan dat ze hem kan wegwerken. Ze is helemaal klaar met de hectiek en de drukte in haar leven en haar hoofd.
Tijd voor een druk op de pauzeknop om te zien waar al die drukte vandaan komt: ze boekt een 3 daagse stilte-retraite in het Dominicanenklooster in Huissen, waarbij je meer dan 60 uur he-le-maal niets zegt. Op eigen initiatief is ze ook die hele tijd offline gegaan voor een digitale detox: "Die eerste stille dag was ik nog steeds zo druk als een klein baas! Op dag 2 kwam de rust..."

Ik moet nog boodschappen doen... Had ik die mail al beantwoord? Oh ja, ik ben verantwoordelijk voor lunch en diner vandaag...
*checkt telefoon voor What's App en/of Facebook berichten*
De was moet nog uitgehangen worden... Ik heb 3 afspraken staan: even voorbereiden... Hell, ik moet het blog nog afmaken en daarvoor moet ik dat stuk nog lezen... laat ik dan ook nog wat leuks op FaceBook posten!
*checkt telefoon voor What's App en/of Facebook berichten*
De notities van mijn PT's moeten nog in de computer, laat ik zelf ook nog even trainen: Wat zal ik gaan doen? Ik zou nog lunchen met vriend F., koffie drinken met vriendin A. en mijn moeder terugbellen.
Oh jee: ik heb de vaatwasser nog niet uitgeruimd, ik wil die nieuwe serie nog kijken, dat boek moet nog uit... hoe laat is het? Shit, ik moet me haasten: de spinners staan straks voor de deur.
Welkom in mijn leven! Of, althans de laatste maanden ging het er regelmatig op deze manier aan toe. Ik kon mijn vinger er niet opleggen hoe het kon, maar ik was altijd druk. Dat terwijl ik allerlei tools heb om drukte te bestrijden... ik kreeg het even niet voor elkaar. Ik voel me langzaam veranderen van een 'Human Being' in een 'Human Doing'.
Waar ik naar verlangde was even helemaal niets doen. Toen ik eindelijk een lunchdate had gemaakt met vriend F. en hem vertelde over dat ik misschien een stilte-retraite wilde boeken in een klooster, maar dat ik twijfelde of dat wat voor me was, zei hij 3 dingen: Doen! Boeken! Nu!

Stilte-retraite

In 2013 had ik al gefascineerd gekeken naar het EO-programma 'Op zoek naar God', waarbij 5 BN-ers een week in stilte in een klooster leefden. De ene ging enorm de strijd aan met de bijbel, de ander kwam erachter dat ze helemaal niet eenzaam hoefde te zijn en weer een ander kreeg bericht van boven, bij een kampvuur onder de sterrenhemel. Het intrigeerde me enorm (al was de tweede serie veel minder interessant). Wat zou er met mij gebeuren als ik mijn natuurlijke uitlaatklep nu eens buiten werking stel?  Wat zou er gebeuren...?
Aan de ene kant wilde ik hardcore gaan... Ik stelde me zo voor: zeven dagen Spartaans tussen de nonnen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat zwijgend vloeren schrobben, op mijn knieën, met een tandenborstel... en op die manier tot inzichten komen. Uiteindelijk koos ik voor een veel mildere versie: 'Drie dagen jezelf ontmoeten in de stilte', met begeleiding van een coach in plaats van een non. Ik boekte begin februari een retraite in mei... lekker ver weg.

Ze slaat met een sierlijke beweging op een klankschaal. In mijn hoofd zegt mijn innerlijke criticus: "Oh mijn god, we zijn beland op het Libelle Zweefteven-weekend".

Shitless

Toen de driedaagse dichterbij kwam, vond ik het ineens heel spannend. Wat als het me niet zou lukken, dat zwijgen? Wat als er in die stilte allerlei oud zeer omhoog komt en ik ontzettend moet huilen? Wat als, wat als, wat als... De Engelsen zouden zeggen dat ik 'scared shitless' was, wat altijd nog beter is dan in je broek schijten... maar toch. Veel mensen die wisten dat ik ging, voorspelden dat ik het vast moeilijk ging krijgen: en bedankt! Ik heb zelfs serieus overwogen niet te gaan. Gelukkig weet ik dat je het juist dan moet doen!
Op zondagavond meld ik me in het klooster en krijg een sleutel van mijn kamer. Sober is het woord wat de inrichting omschrijft. Gelukkig geen enge crucifix aan de muur maar een vrolijk gekleide Jezus aan het kruis boven de deur.

De stilte in

Om 19:00uur ontmoet ik mijn mede-stiltegangers, een gevarieerd gezelschap wat ik verder niet ga omschrijven omdat ik hun privacy niet wil schenden. In een voorstelrondje leg ik mijn persoonlijke doel uit: ik wil wat meer uit mijn hoofd. Ik leef voor 95% (of meer) in mijn kop. Mijn lichaam is meestal slechts het statief waar mijn brein op staat. Een statief waar ik regelmatig niet helemaal tevreden over ben: ook ik wil dingen langer (benen), slanker (benen), platter (buik), ronder (schouders)... en ik wil dat mijn lichaam sterker is, beter op zijn handen kan staan en pull ups kan maken.
Doel 2: ik wil los(ser) van mijn telefoon en laptop komen. En minder TV kijken. Ik zit veel minder vast aan die apparaten dan menigeen, maar toch: ik wil dat mijn mobiel weer een instrument wordt wat ik bedien wanneer ik wil... in plaats van andersom.
Met ons doelen uitgesproken, gaan we naar de aula waar we met een ritueel en een meditatie de stilte ingaan. Zodra ik de aula inloop, schiet ik in de weerstand. Een gekleurd kleedje op de grond vol voorwerpen als steentjes, schelpen, veertjes, waxinelichtjes... een gouden kaars brandt in het midden op een spiegel. We mogen een plek in de cirkel uitkiezen en daar ons meditatieplekje van maken. Ik houd de mijne simpel: 1 kaarsje, een schelpje en een meditatiekussen.
Coach Erna zit op een aantal meditatiekussens, als een koningin op een troon. We gaan beginnen. Ze slaat met een sierlijke beweging op een klankschaal. In mijn hoofd zegt mijn innerlijke criticus: "Oh mijn god, we zijn beland op het Libelle Zweefteven-weekend".

Meditatie

Meditatie is iets wat ik uiteindelijk veel gedaan heb in mijn driedaagse. Zo'n 3 uur per dag, in 4 sessies van 45 minuten. Zitten op een meditatiekussentje en verder niets. Nou ja, noem het maar niets. Ik was juist super erg op zoek naar niets... maar ik heb een radioverslaggever in mijn kop die ook genoot van al het niets doen en enthousiast verslag deed van iedere gedachte, ademhaling of spierkramp. Hoewel ik niet beweeg en niet praat, ben ik alles behalve stil. Dat lijkt alleen zo vanaf de buitenkant omdat ik niets zeg.
Ik had wel al wat ervaring met mediteren. Ik heb een aantal keer meegedaan met online challenges van Deepak Chopra en Oprah, maar dat was 6 minuten per zitting. Ook heb ik de Headspace-app gehad... maar dat werkte niet voor mij. Zodra ik mijn telefoon vast had, zag ik dat ik een berichtje had en een mail... en vergat ik te mediteren. Wanneer coach Erna zegt dat we de meditatie in 20 minuten doen, dan 5 minuten meditatief rond de kring lopen en vervolgens nog eens 20 minuten zitten, slaat de schrik me wel om het hart. De eerste 6 meditatierondes ben ik voornamelijk bezig om de radioverslaggever in mijn hoofd ook stil te laten zijn... al is het maar heel even!

Digitale detox

Hoewel het programma er niet om vraagt, heb ik dus ook besloten om voor de driedaagse mijn geliefde laptop thuis te laten en mijn telefoon uit te zetten. Niet op stil. Niet op vliegtuigmodus. Uit. En ook uit laten. Mijn vermoeden is namelijk dat alle digitale mogelijkheden in het leven er heel erg aan bijdragen dat ik mijn rust niet kan vinden. Ik heb al al mijn piepjes, vibraties en knipperende lampjes op mijn telefoon uitstaan. Ik heb een app die bijhoudt hoeveel ik met mijn telefoon doe. Toen ik die net had, was het een sport om zo min mogelijk te checken. Het afgelopen half jaar steek ik mijn middelvinger op naar die app en ga lekker Instagrammen. Of ik laat mijn telefoon uit en gaan Instagrammen op de laptop. Die heeft niet zo'n app die alles bijhoudt. Alleen al dit gedrag is een goede aanwijzing dat cold turkey offline gaan een goede move is. En bovendien: niets zeggen en iedereen Appen, ligt smack bang in mijn comfort zone. Als ik echt stil wil zijn, heb ik geen andere keuze dan een digitale detox. Dus die doe ik...

Druk

Hoewel ik (en velen anderen) gedacht had helemaal gek te worden van niet praten, valt dat super mee. Ik denk dat dat ook is omdat ik mijn mede-stiltegangers niet ken en zonder praten leer ik ze ook niet echt kennen. Sommigen hebben het best moeilijk, maar ik besluit me op mezelf te richten. Het programma heet tenslotte: 'Ontmoet jezelf in de stilte'... Niet: ontmoet 13 anderen in de stilte. Als ik daar zou zitten met 13 vrienden en een van hen had het moeilijk, weet ik niet of ik niet (desnoods met woorden) zou gaan kijken of ik wat kan doen.
Conclusie: mond houden = makkelijk. (Wie had dat gedacht, he???).
Om de steeds terugkerende gedachte 'dat check ik even op mijn telefoon', moet ik al vrij snel giechelen. Het is toch te grappig dat ik ongemerkt zo vaak naar dat ding wordt getrokken??? Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om hem aan te zetten.
Conclusie: een paar dagen offline = makkelijk. (En het wordt nog makkelijker omdat ik er 3 dagen later achterkom letterlijk niets belangrijks gemist te hebben).
Die eerste stilte-dag ben ik sowieso zo druk als een kleine baas:

  • 07:00 - 07:45 uur: Korte yoga en meditatie
  • →  08:00 - 08:25 uur: ochtenddienst in de kapel
  • 08:30 - 09:15 uur: Ontbijt
  • →  10:00 - 10:45 uur: Meditatie
  • 11:00 - 12:00 uur: Hatha yoga
  • 12:10 uur: korte viering in de kapel (overgeslagen, na 1 dienst weet ik: religie is niet voor mij)
  • 12:30 uur: Lunch = warme maaltijd
  • 14:00 - 15:40 uur: meditatieve natuurwandeling (in super-rap-tempo)
  • 16:00 - 16:45 uur: Meditatie
  • 17:30 uur: avondmaaltijd
  • 18:30 uur: avonddienst in de kapel (overgeslagen, zie middagviering)
  • 19:30 - 20:15 uur: korte yoga en meditatie
  • 20:15 uur: koffie/thee

Omdat ik mijn telefoon uit heb, heb ik de tijd niet bij me (ik heb geen horloge). Vooral in de wat langere pauzes, vraag ik me steeds af hoe laat het is en of het volgende onderdeel al bijna begint. Mijn motto is: als je er toch bent, moet je meedoen! Maar het einde van het liedje is dat ik me regelmatig gehaaster voel dan op een gemiddelde stressdag thuis. 's Avonds besluit ik dat de volgende dag te veranderen: Ik ga alleen meedoen als het geen gehaast oplevert.
Ook heb ik die ochtend een 15 minuten gesprek met coach Erna... en: ja, dan mag je praten. Ik vertel dat ik geen moeite heb met stil te zijn, maar dat mijn hoofd alleen maar drukker lijkt te worden. Ik ga niet de details van het gesprek hier delen, omdat ik daar geen zin in heb... maar coach Erna maakt een paar rake opmerkingen die me inzichten geven en me echt op een beter pad zetten.

Hou je bij je eigen zaken

Een van mijn voornemens is me bij mijn eigen zaken te houden.
Er zijn 3 soorten zaken: mijn zaken, jouw zaken, Gods zaken (© Byron Katie). Onder Gods zaken horen dingen als regen, zonneschijn, eb, vloed, aardbevingen, de golfslag op zee... alles waar je 0 invloed op hebt, zijn zaken waar je je niet mee bezig moet houden. Maar 1 van mijn uitdagingen was bijvoorbeeld dat sommige andere stiltegangers.... hele gesprekken voerden met elkaar. Daar ergerde ik me aan. Daar vond ik van alles van. Ik voelde me ook machteloos, want hoe ga je er iets van zeggen zonder te praten? Ik had ook geen zin om dan steeds vermanend 'Sssssssttttt' te doen.
Totdat het kwartje viel en ik snapte dat hun gepraat niet mijn stilte verstoorde, maar mijn ergernis over hun gepraat. Als ik me niet ergerde, kon ik stil zijn... naast een stel beppende vrouwen in een stilte-retraite. Hoe zij hun stilte invullen, is hun zaak... niet de mijne. Hoe goed ik het ook bedoel...
Ik zag ook hoe vaak ik iets soortgelijks doe in mijn leven. Vooral in de auto en op internet. Net 2 plekken waar je 0 invloed hebt op andermans gedrag of ideeën. Naar een bumperklever kan je je middelvinger opsteken... of je kan hem langs laten gaan. Dat voelt (voor mij) soms als toegeven of verliezen... de realiteit is: dat is de enige manier waarop je zo kort mogelijk last van de bumperklever hebt.

Split seconds

Terwijl ik in en buiten de meditaties aan dit soort dingen 'werk', merk ik dat het rustiger word in mij... misschien zelfs stil. Het zijn split seconds. Die stilte verbreek ik dan keer op keer door per ongeluk te denken: Hey, ik ben stil! Of omdat ik zachtjes het liedje 'Stil in mij' van Van Dik Hout begin te zingen in mijn hoofd.
Maar het worden gaandeweg steeds meer split seconds. Coach Erna moedigt ons tijdens de meditatie aan om "in het hier en nu" te blijven of "uit ons verhaal te stappen". Dat klinkt hier misschien super zweverig, maar ze weet ze op een of andere manier behoorlijk goed te timen en helpt me zo steeds meer van binnen stil te zijn.
Desalniettemin merk ik op dat ik wel heel veel denk en plan, gedurende de dag, zelfs als de dag daar helemaal niet om vraagt. Ik denk aan dingen die ik nog moet opschrijven, dingen die ik wil gaan doen bij HealthCreators, wat ik nog tegen wie wil zeggen en hoe, wat ik niet moet vergeten... ook snap ik dat hier de onrust vandaan komt die ik de afgelopen maanden heb gevoeld. Dat is mijn grootste inzicht in de drie dagen stil zijn... en ik besteed meteen wat tijd om praktische plannen te maken om hier verbetering in te brengen.

Conclusies

Op basis van dit inzicht besluit in bijvoorbeeld niet meer thuis te werken. Het lijkt heel handig, het woon-werk-verkeer is ideaal... maar voor mij werkt het niet. Mijn werk voor HealthCreators is part-time en de andere helft run ik ons huishouden. Dat ga ik ook zo indelen: ik doe 's ochtends de huis-dingen en 's middags en 's avonds het HealthCreators werk. Wat ik niet af krijg, laat ik op de studio... Deze betere scheiding tussen werk en privé is tot nu toe even wennen, maar stopt wel de stress van de hele tijd heen-en-weer switchen tussen twee rollen. Met Naomi maak ik de afspraak dat we thuis ook minder over het werk doorpraten... een echte uitdaging, die ze dapper met me aangaat.
Ook de digitale detox heeft me wat opgeleverd: namelijk dat het inzicht dat die telefoon en laptop heel erg urgent lijken, daar zijn ze op ontworpen.... maar dat ze meestal niet waardevol zijn. Dat wist ik al, maar het eens een paar dagen meemaken heeft het me doen ervaren. Ik leer beter door ervaren dan door weten, dus het kwartje is gevallen. Dus de telefoon en laptop krijgen een minder prominente plek in mijn leven. In mijn werk zal die plek groter zijn dan privé... en dat is prima.
Het is natuurlijk nog kort dag, maar tot nu toe werken deze (en andere) plannen positief uit. Ik hou super veel tijd voor mezelf over, mediteer nog steeds iedere dag en voel me veel minder gehaast. Ik heb ernaar uitgekeken om dit blog te schrijven (terwijl ik voorheen nog weleens een writers block had als het op blogs schrijven aankwam), maar gewacht tot het 'werktijd' was.
En... voor iedereen die denk dat ik nu ineens kletskous af ben: vergeet het maar... ik streef zeker naar blijvend meer stilte, maar voor een goed (onzin)gesprek ben ik nog gewoon te porren!

 

reset blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.