Ik wilde weer kunnen hardlopen…

Iedereen heeft keerpunten in zijn leven... en soms zijn die keerpunten hele nare dingen. Voor HealthCreator Brenda was een kneiterharde val met skiën zo'n keerpunt. Want tijdens de 9 maanden durende revalidatie van die val moest ze leren hardlopen. Dat leidde tot een nieuwe hobby en achteraf blijkt dat het begin van haar gezonde levensstijl te zijn.
Die klapper op de ski's is inmiddels bijna 10 jaar geleden, het hardlopen is in die periode gekomen en gegaan... ook omdat die knieblessure nooit helemaal weg zal zijn. Maar vlak na de kerst van 2016 besloot ze het weer op te pakken en afgelopen zondag liep ze de 10km op de CPC: "Ik wilde weer kunnen hardlopen"...

Ik had altijd een enorme hekel aan hardlopen. Bij de Cooper-test op de middelbareschool deed ik altijd alsof ik een hyperventilatie-aanval kreeg, om onder het hardlopen uit te komen. Nooit gedacht dat het lopen van halve marathons ooit een hobby zou worden. Dat ik ooit serieus zou balen omdat ik niet van start kon in een hele marathon... had ik toen ook niet kunnen verzinnen.

Mijn hardloopavontuur begon met een stomme actie tijdens het skiën in 2008. Ik viel, 1 ski ging niet uit en ik stuiterde de berg af. De eerste persoon die bij me was toen ik eindelijk beneden aan de berg tot stilstand kwam, zei dat hij nog nooit zo'n harde klapper had gezien. De knie van het been waar de ski niet van uit was gegaan, was helemaal kapot. Kruisbanden afgescheurd (1 helemaal, de ander bijna helemaal), meniscus beschadigd, kraakbeen kapot. Klaarblijkelijk moest ik eerst niet kunnen lopen om het daarna als hobby te willen doen.

Leren lopen

De revalidatie duurde lang: ik heb maanden moeten wachten op een operatie en na de operatie leek ik verder van huis dan ervoor. Maandenlang had ik 3x in de week fysiotherapie (lang leve een goede reisverzekering).  Ik liep nog met krukken toen de fysio zei: nu gaan we hardlopen op de loopband.

Pardon????

Maar hij was serieus... en wat bleek: tot 7,5 kilometer per uur liep ik mank en alles wat sneller was... ging veel beter. De eerste weken vond ik het fantastisch op de loopband... toen merkte ik dat ik een doel nodig had. Ik schreef me in voor de 5 kilometer op de City-pier-city-loop van 2009. Toen ik voor de kerst al mijn eerste 5 op de loopband deed, veranderde ik dat naar de 10 kilometer. Ik ging van start, precies een half jaar na mijn eerste stappen op de loopband... ik finishte onder de 55 minuten, trots als een aap. Deze foto werd toen gemaakt (zoek de 10 verschillen met die boven dit blog 🙂 )

Een loper was geboren. Datzelfde jaar liep ik ook de Dam-tot-damloop (in 1:26uur) en mijn eerste halve marathon (in 1:51uur).

Blessures

De volgende loop op mijn lijstje was... de marathon van New York! What else?! Daar ben ik helaas nooit gekomen... zoals bij veel recreatieve hardlopers begon het ook bij mij pijntjes en blessures te regenen. Door een snapping hip, een paar maanden voor de marathon in 2010, moest ik cancellen. In 2011 liep ik wel dik 33kilometer in een training... maar het was uiteindelijk mijn kapotte knie die ervoor zorgde dat ik ook dat jaar niet van start kon gaan. Sterker nog: de orthopeed zei dat ik maar een andere hobby moest gaan zoeken. Met die knie kon ik nooit meer hardlopen...

Ik kocht een racefiets... maar ben nooit een wielrenner geworden. Na een paar maanden volgde ik een training in Pose running, een andere looptechniek. Dat was in januari 2013 op een ijskoude atletiekbaan. Pose ligt me goed, ik pakte het snel op en ik kon zelfs weer meedoen met wedstrijdjes. Ik deed een 1/8 triatlon, waarbij je maar 5km hoefde te lopen. Toch leek het heilige loopvuur een beetje te smeulen... maar niet echt op te laaien. Wanneer ik het weer oppakte, kreeg ik altijd een rare blessure: wie krijgt er nu een onwricht sprongbeen in zijn enkel door de combinatie bikram yoga en hardlopen? Ik!
Naomi had inmiddels in 2013 CrossFit ontdekt en ik ben mee gaan doen. Zolang ik kon rennen wat er in de WOD (Workout Of the Day) op het programma stond, vond ik het wel prima.

Weer rennen

Rond kerstmis 2016 kreeg ik, schijnbaar vanuit het niets, ineens weer heel erg veel zin om te rennen. Verder dan een blokje om. 2016 is het jaar geweest waarin ik de laatste restjes van mijn burn out heb 'opgeruimd'. Onder leiding van de Amerikaanse functional medicine practitioners Laura Schoenfeld en Kelsey Marksteiner volgde ik een programma om de disbalans in mijn stress-systeem (HPA-as) te herstellen. Hierin moest ik onder andere meer koolhydraten gaan eten (uit zetmeelrijke groenten), moest ik bepaalde supplementen nemen, ademhalingsoefeningen doen en... mocht ik niet meer intensief sporten.

Mijn spinninglessen geven was al op het randje, CrossFitten was echt beter van niet en hardlopen... uit den boze! Het programma heeft wel geholpen. Ik merk dat er meer rust in mijn systeem is gekomen en dat ik vooral zelf veel beter aanvoel wat ik wel en niet kan... en wat ik kan doen om beter te herstellen. Dus als ik ineens de ingeving krijg om te gaan hardlopen... dan ga ik dat doen. Op 27 december rende ik van de studio naar huis, 4.77 kilometer... het was een confronterend loopje. Kapot was ik...

Ready to run

Terug bij het hardlopen dus... maar ik wist ook: ik wil niet dat de blessureregen daarmee ook weer op gang komt. Gelukkig heeft Naomi de verzamelde werken van de fysiotherpeut/mobiliteitsguru Kelly Starrett. Zijn boek 'Ready to Run' heb ik verslonden in mijn eerste weken terug als hardloper. Hij heeft een 12-tal lichamelijke standards waar iedere hardloper aan zou moeten voldoen:
1) Neutrale voeten, 2) Platte hardloopschoenen (zonder dikke zolen, hakken, schokdemping), 3) Soepel bovenrug, 4) Efficient kunnen squatten, 5 en 6) Goede heupflexie en -extensie, 7) Mobiliteit in je enkels, 8) Warming up/Cooling down, 9) Compressie, 10) Geen pijntjes, 11) Hydratatie en 12) Springen en landen.

Starrett geeft je iedere keer een uitdaging om te doen: kan je dat niet, dan is er werk aan de winkel. Hij legt uit welke blessures veroorzaakt kunnen worden door het niet voldoen aan de standard en welke oefeningen je moet doen om er verbetering in te krijgen.

Op sommige standards scoorde ik fantastisch... op andere niet zo goed. Het grappige was: de dingen waar ik niet goed op scoorde, waren ook de risicofactoren voor de blessures die ik heb gehad.
Mijn enkelmobiliteit was naadje... (daarom heb ik een ontwricht sprongbeen gehad in 2014).
Mijn heupflexie en -extensie kon ook beter (daarom heb ik een snapping hip blessure gehad in 2010).
Mijn houding richting goede warming up en cooling down was altijd al een aandachtspunt... niet van mij, maar van Naomi, omdat ik er niets aan deed.

Tot mijn verbazing was het springen en landen geen enkel probleem. Ik loop, sinds ik Pose running toepas, al op barefootschoenen... dus die platte schoenen, daarvan had ik 4 paar in de kast staan. Squatten, daar had ik al aan gewerkt en dus haalde ik die standard met vlag en wimpel.

Weer CPC-loop

Hoewel het eerste loopje wat tegenviel, had ik de smaak wel meteen weer te pakken: tijd om me in te schrijven voor de CPC. De 10 kilometer, waar het allemaal ook mee begonnen is. Begin januari heb ik een Sportvastenkuur gedaan en eind januari kon ik al een eerste trainings-10 invullen in mijn Runkeeper. De meeste mensen hebben een aantal dagen na een Sportvastenkuur een 'supercompensatie-dag', een dag dat je het gevoel hebt vleugels te hebben.  Bij mij is dat meestal een dag of 10 na de kuur. Dat valt dus te timen... dus heb ik ook nog 2x een driedaagse minikuur gedaan om mijn superdag precies op 12 maart te laten vallen, de dag van de CPC.

En wat was 12 maart een fijne dag: ineens volop lente. 's Morgens eerst de buurmeisjes van de studio aangemoedigd bij hun 1 kilometer loop en om 12uur mocht ik zelf de lentezon in voor de 10 kilometer. Ik kwam per ongeluk best voorin het startvak van de eerste startgolf te staan: tussen alle snelle starters. Ik ben meer een diesel, maar liet me waarschijnlijk toch een beetje meeslepen in het tempo. Rond kilometer 4 hoorde ik dat we pas 21minuten onderweg waren: netjes!

Na het 5 kilometer punt zitten er wat duinen in het parcours. Voor mij wel bekende duinen: het is de route tussen de studio en huis, waar ik vlak na kerst 2016 zo kapot op ging. Ook nu voelde ik wel dat ik het laatste stuk, stuk ging. Maar: ik kon wel doorgaan. In de tijdsregistratie zag ik dat ik het tweede deel iets harder gelopen heb dan het eerste deel.... Ik blijf een diesel, zelfs als ik hard start. Uiteindelijk kwam ik in een tijd van 54:03 over de finish. Iets langzamer als mijn persoonlijk beste tijd (53:31), maar dat was op een vlakker parcours.

Onwijs trots ben ik: ik heb slechts 10 weken getraind... en daarin van kapot na 5km naar een toptijd op de 10 gegaan!

Ik weet niet of ik echt kan zeggen dat ik voor mijn lol loop, dat ik het fantastisch leuk vind zoals sommige mensen... ik weet dat ik gewoon beter in mijn vel steek, zowel lichamelijk als geestelijk, wanneer ik het doe. Ik wil gewoon kunnen hardlopen!

Personal Training met Naomi

Wat je doel ook is: een sportief doel, gewoon fitter worden, gezonder leven, sterk worden, afvallen of... wanneer je op je 90e nog zelfstandig op de WC wil squatten, werk eraan met personal training. Naomi maakt een op maat gemaakt trainingsprogramma voor jou, jouw doel en jouw context. Dat kan personal (een-op-een) en met een Buddy (twee-op-een).

Newsletter

Download ons gratis E-boek: Get Things Done, het HealthCreators process voor Training, Mindset & Nutrition

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.