Trainen na mijn burn out

Ruim 7 jaar geleden ben ik, Brenda, omgevallen met een burn out. Pas na anderhalf jaar kon ik weer gaan werken, maar voordat ik weer op 'mijn oude intensiteit' kon trainen heeft veel langer geduurd. Zeg: ruim 7 jaar.
Inmiddels gaat het goed en in dit blog deel ik wat ik daarvoor heb gedaan en nog steeds nodig heb.

In december 2010 gebeurde er iets heel raars met me: ik stond 's ochtends op uit mijn bed.... en viel bijna meteen weer op de grond. Het leek wel alsof ik op een kapseizend schip stond, terwijl ik gewoon thuis in mijn eigen slaapkamer was. Ik bleek vertigo te hebben, een evenwichtsstoornis. Oorzaak: stress.

Ik werkte in die tijd als journalist voor een actualiteitenrubriek van de EO... Ja: ik bij de EO... een paar jaar zelfs. Werken in de media is sowieso best stressvol, maar de jaren bij de EO maakte ik ook nog vaak onderwerpen waar ik het fundamenteel en hartgrondig mee ONeens was.

Het blijft raar om mee te werken aan een kritisch stuk over adoptie door homostellen en dan in je auto te stappen om naar huis, naar je vriendin te rijden. Ik was voor de EO gaan werken omdat ik gevraagd was, omdat het een toonaangevende actualiteitenrubriek was en ik daarvoor was opgeleid. Daarnaast waren de (meeste) collega's super leuk en had niet alles wat ik maakte een link met hun geloof. Toch: het gaf wel extra stress. Te veel, naar later bleek...

Koffie halen

Al weken merkte ik dat ik er alles aan deed om maar niet op reportage te hoeven, of op zijn minst niet als eerste. Meestal had de verslaggever die als eerste op pad ging de leidende rol in het maken van de reportage van de dag. Ik merkte dat ik dat niet meer durfde...

Met strategisch plassen/koffie halen/even bij de helpdesk langs met mijn computer wist ik lastige klussen te vermijden. En nu had ik vertigo, kon absoluut geen auto rijden en daardoor een week of wat niet werken. Toen het weer wat beter ging en ik weer ging werken, kreeg ik al snel wat anders... zo draaide ik de ziektewet in. Daar bleef ik tot ver in 2012. De vertigo bleek een kanarie in de kolenmijn: ik had geen vertigo, dat was slechts een symptoom.... ik had een burn out.

Computerspelletjes

Mijn dagen zagen er in die tijd als volgt uit: ik lag op mijn buik op te bank, zin te maken om me om te draaien naar mijn rug. Het enige waar ik mezelf op leek te kunnen concentreren waren computerspelletjes van het kinderlijke soort. Uren speelde ik 'Roads of Rome', 'Ranch Rush' en 'Farm Frenzy'. Ik ging wekelijks naar de psycholoog, die me weleens heeft uitgelegd dat die computerspelletjes iets waren waar ik controle over had... en dat was iets wat ik over de rest van mijn leven wel een beetje kwijt was. Wanneer Naomi thuis kwam na een dag werken en ik moest stoppen met een spelletje, deed ik daar heel boos over.

Man, als ik terugdenk is het een wonder dat ze gebleven is!

Achteruitgang in trainen

Wat ook zichtbaar achteruitging in die tijd, was mijn training. Geloof het of niet: aan het begin van mijn burn out deed ik nog redelijk fanatiek aan hardlopen. (Bijna net zo fanatiek als computerspelletjes spelen). Dat was een ander iets waar ik nog wel controle over had en wat me hielp om soort van los te komen van mijn stress.

Diezelfde psych heeft weleens gezegd dat ik zonder hardlopen waarschijnlijk nog sneller zou zijn omgevallen. Maar in 2011 begon mijn kapotte knie zo erg op te spelen dat de orthopeed vond dat ik helemaal moest stoppen met hardlopen. Daarna werd het steeds moeilijker om mezelf te motiveren om te bewegen en dus ook om te trainen. Ik herstelde ook niet meer goed als ik eens wat deed... en met de kennis van nu denk ik dat dat ook de drijvende factor is geweest waarom mijn knie het opgaf: compleet gebrek aan herstel.

Stress en herstel

In de loop van 2012 ben ik weer opgekrabbeld uit de burn out, heb nog even gewerkt voor de televisie, maar toen besloten om me helemaal op HealthCreators te gaan richten. Ten eerste voor mezelf: de bedrijfscultuur in Hilversum is voor mij ongezond en ik bleek niet in staat iets te veranderen. Dus ben ik gestopt met TV maken.
Daarnaast had ik inmiddels veel geleerd over stress, herstel, mentale coaching en wilde ik daar wat mee gaan doen. In 2014 kwam daar mijn fascinatie voor voeding, de Whole30 en functional medicine bij.

Gewoontes

Natuurlijk was een van mijn focuspunten: burn out, stress en herstel. Al lerende zag ik ook wat ik zelf aan gedrag en gewoontes vertoond had waardoor de burn out misschien wel dieper en langer was geworden:

Slapen: Ik sliep slecht in een slaapkamer waar het nooit helemaal donker was.

Eten: Ik at meerdere keren per dag (en vegetarisch), waardoor ik waarschijnlijk te weinig bouwstoffen (proteïne!!! omega's!!!) had voor alle lichamelijk functies die horen bij herstel, bijvoorbeeld het maken van hormonen en neurotransmitters.

Zelfkritiek: Ik was keihard voor mezelf en ging bijna ten onder aan zelfkritiek. Ik vond mezelf bijvoorbeeld onacceptabel dik... terwijl als ik nu foto's van toen zie, ik werkelijk niet zie wat mijn probleem was.

Herstel: Ik trainde veel, maar had geen routine voor herstel.

Mentale stress

Ik ging mentale stress te lijf met training... maar realiseerde me niet dat dat voor mijn lichaam stress op stress is, waarmee ik een steeds dieper gat aan het graven was voor mezelf.
(Dit zie ik mensen tot op de dag van vandaag doen: Iets ongezonds gegeten (stress)? Dat sport ik er wel af!
Te veel gezopen en te laat gaan slapen (stress)? Dat sport ik er wel vanaf!
Stress op het werk, rond mijn financiën of in mijn relatie? Dat sport ik wel weg!
Ontevreden over hoe ik eruit zie of hoe mijn leven gaat (stress)? Ik reageer dat wel af in de training!

Mensen: kap daar
mee... stress op stress! Lees: Je gezondheidsbankrekening
)

Huh... waarom kan ik dit niet?

Hoewel ik in 2012 'hersteld' was en weer kon werken... lukte de training oppakken niet echt. Ik deed dapper mijn best met wat spinning en BodyPump... maar ik haalde mijn oude niveau niet. Hardlopen ging op een gegeven moment wel weer, maar halve marathons niet. Vanaf 2013 deed ik af en toe mee met Naomi met CrossFit, maar jeetje: daarvan herstellen duurde soms een week, soms langer. Ik krabde me achter mijn oor: huh... waarom kan ik dit niet? Ik ben toch beter?
Wat ik leerde is dat een burn out langer in je lijf blijft hangen dan je denkt. Geduld heb je nodig. En kennis om te werken aan de dingen die je helpen bij het oppakken van je 'belastbaarheid'. Twee dingen tellen dan mee: hoeveel kost het me en wat kan ik doen om te herstellen? En veel geduld met jezelf dus: accepteren dat het niet zomaar vanzelf gaat.

Whole9

Ik ben begonnen bij de Whole9, het grotere gezondheidsconcept waarvan de Whole30 het voedingsonderdeel is. Zo ben ik gaan focussen op slaap, (aangepaste) training, stress management, persoonlijke groei, buiten in de natuur zijn, sociale contacten, meer lol maken en focussen op welke keuzes ik maak en daar verantwoordelijkheid voor nemen.

Over allemaal hebben we blog hier op de HealthCreators site, omdat ik schrijf over wat we leren. In dit blog ga ik verder over wat ik geleerd hebt wat werkt in mijn training na de burn out.

Vaak en lang... niet zo intens

In de eerste jaren van herstel na mijn burn out heb ik moeten leren dat er 3 factoren zijn in training: hoe vaak train je, hoe lang train je en hoe intens (hoe hard) train je. Dat laatste, intensiteit, heb ik een aantal jaren moeten opgeven. Ik kon best vaak en lang trainen, zolang het op een 'oude van dagen 'intensiteit was. Lange wandelingen gingen prima. Yoga ging best goed. Pumpen met de helft van het gewicht: okidoki.

Dat was voor mij heel moeilijk te accepteren, omdat met de intensiteit ook een aantal van de resultaten verdwenen. Ik kwam aan, mijn vetpercentage ging omhoog, mijn spiermassa nam af... terwijl ik super gezond at. (Daarnaast:stress maakt het ook moeilijk om je gewicht gezond te houden. Bij sommige mensen vliegt het eraf, bij anderen eraan. Ik hoor bij die laatste groep).

Vierde factor

Er is nog een vierde factor: op welk tijdstip train je. Ik kwam erachter dat later op de avond nog trainen, voor mij niet werkt. Ik slaap slechter, wordt midden in de nacht wakker en herstel niet goed. Vooral in de winter als het vroeg donker wordt, gaf dat problemen met de spinningles die ik geef. Vanaf 17:00uur 's middags begon mijn lichaam zich eigenlijk voor te bereiden op de nacht. Wanneer ik dan ineens om 20:00uur in fel licht, met harde muziek in een sociale omgeving hard ga fietsen... gooi ik mijn hormonale (slaap)systeem zo door de war, dat het die nacht niet meer goed komt!

Dat is de reden waarom 'mijn' spinningles op donderdag om 19:00uur is. Dat ene uurtje maakt net genoeg verschil... Dit soort oplossingen voor mij heb ik de afgelopen jaren ontdekt en, heel belangrijk, toegepast. Zelfs ondanks dat 19:00uur een onhandigere tijd is voor veel mensen voor een spinningles....

Hard trainen? Hard herstellen!

Wanneer ik mezelf uitdaagde en het gaspedaal diep intrapte, dan kreeg ik de rekening meteen gepresenteerd: dagen, soms weken, kon ik dan niet meer trainen. Ik kan me 1 workout herinneren, dat moet in 2016 geweest zijn: 4 rondes van 100 calorieën op de roeier en 25 redelijk lichte ground-to-overheads (een bar optillen van de grond tot boven je hoofd). Een lange workout en ik ging te hard. Na afloop leek het wel of ik mijn centrale zenuwstelsel voelde 'gloeien'. Dat is precies wat je na een burn out, wat je misschien kan zien als een stress blessure, niet moet doen.
2 weken heb ik niets kunnen doen en dat was een keerpunt. Ik weet nu waar mijn rode lijn ligt en zolang ik daarvan weg blijf, en veel focus op herstel, dan gaat het goed. Denk dan aan genoeg en de voor mij juiste dingen eten. Supplementen nemen als magnesium en rhodiola. Genoeg ontspannen. Alles doen om goed te kunnen slapen.

CrossFit

Ik merk dit jaar dat ik eindelijk, 6 jaar nadat ik weer kon gaan werken, de intensiteit van mijn trainingen weer echt omhoog kan halen. De afgelopen 2 jaar heb ik veel zelf getraind in de studio, dat helpt wanneer je beschikt over een ego wat graag de competitie aangaat met anderen.

Ik heb mezelf weer sterker gemaakt en mijn conditie verder verbeterd, zonder mezelf (al te ver) over de rode lijn heen te duwen. Sinds een aantal maanden doe ik weer redelijk fanatiek aan CrossFit. Omdat ik dat heel leuk vind. Omdat ik denk dat ik daardoor mijn doel kan bereiken om op mijn 90ste nog zelfstandig op de WC te kunnen squatten. Maar: omdat jezelf in het rood duwen wel een onderdeel is van deze sport, moet ik mezelf goed in de gaten houden.

Zelfs als de trainer staat te roepen dat ik door moet gaan, de bar niet moet neerleggen, harder moet pushen... moet ik voor mezelf weten, moet ik voelen waar mijn zenuwgestel zich bevind. Ik kan behoorlijk doorzetten, maar soms moet ik bewust terugschakelen in gewicht of intensiteit. Ik heb geaccepteerd dat mijn belastbaarheid misschien wel voor altijd verminderd is, net zoals mijn kapotte knie ook nooit meer helemaal de oude wordt. Dat betekent niet dat ik niet kan verbeteren of mezelf kan pushen. De grote truc is: hoe ver...

Context

Mijn belangrijkste les hierin is: mijn context meenemen in mijn beslissing. Heb ik goed geslapen, gezond gegeten, ben ik voldoende hersteld van de vorige keer en heb ik weinig stress in mijn werk gehad: dan kan ik best hard pushen.  Is een van die vier verminderd? Dan eerst daar wat aan doen en dan pas weer gas geven. Op die manier lukt het me nu al maanden om te trainen op het niveau van voor mijn burn out en mezelf zelfs te overtreffen... en daar ben ik heel trots op!

Personal Training met Naomi

Wat je doel ook is: een sportief doel, gewoon fitter worden, gezonder leven, sterk worden, afvallen of... wanneer je op je 90e nog zelfstandig op de WC wil squatten, werk eraan met personal training. Naomi maakt een op maat gemaakt trainingsprogramma voor jou, jouw doel en jouw context. Dat kan personal (een-op-een) en met een Buddy (twee-op-een).

Newsletter

Download ons gratis E-boek: Get Things Done, het HealthCreators process voor Training, Mindset & Nutrition

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.