Roxana: “Ik kan mijn favorieten nog eten… alleen niet meer 3 porties”

Ze is pas 34, maar ze zat helemaal niet lekker in haar vel: onzeker, energieloos, geen uithoudingsvermogen en ze moest onder ogen zien dat ze ongezond overgewicht had. Daarom besluit de Mexicaanse Roxana 3 maanden geleden het roer rigoureus om te gooien: lichaam, voeding en geest. Maar daar had ze wel hulp bij nodig, want ze heeft geen idee wat ze moet doen in een sportschool, haar gezonde manier van eten werkte overduidelijk niet en ze snapte dat ze het alleen ging volhouden als ze er anders tegenaan ging kijken. Na 3 maanden met intensieve personal training, heel wat spinninglessen en een Whole30 is die nieuwe levensstijl een feit... en de eerste resultaten ook! Roxana: "Mijn doel is niet meer een getal op de weegschaal, maar een goed gevoel wat ik iedere dag heb".

Hoe ben je bij HealthCreators terecht gekomen?

"Via Google!", lacht Roxana. "Ik was op zoek naar hulp om gezonder te worden. Wat ik zocht was een partnerschap, een trainer waar ik een 'klik' mee zou hebben, die naar mijn doelen zou luisteren. Ik ben op meerdere plekken geweest, maar knapte vaak af op het feit dat ik dan benaderd werd als een rekensom: 'je bent zo lang, dus dan moet je X wegen om gezond te zijn... via ons programma kunnen je wel bij dat doel krijgen'.
Dat werkt voor mij helemaal niet: ik voel dat als druk op mijn schouders en daarvan raak ik niet gemotiveerd. Ten tweede: getal X is misschien helemaal mijn doel niet!
Er moest wel wat gebeuren: ik had tientallen kilo's overgewicht, nauwelijks energie, kon het snoepen niet laten en voelde me onzeker. Ook kon ik heel chagrijnig en boos worden als ik honger had. Ik wilde echt veranderen, maar ik haat sportscholen: geloof me, ik heb het geprobeerd. Het is vast okay als je weet waar je mee bezig bent, maar ik heb geen idee waar ik moet beginnen. 
Het verhaal van HealthCreators sprak me aan: eerst werken aan gezondheid, eerst de basis van training als flexibiliteit en kracht vanuit je core. Dat is wat anders dat een explosie van allerlei oefeningen om zo snel mogelijk resultaten te boeken. Ik ben geen geduldig persoon, maar ik ben op dit moment heel tevreden met mijn progressie in 3 maanden: ik merk dat mijn gezondheid beter aan het worden is. Ik heb dit jaar bijvoorbeeld helemaal geen last van mijn allergieën en hooikoorts, ik ben emotioneel ook stabieler. Ik voel me weer thuis in mijn lichaam. En hoewel ik nog steeds overgewicht heb, voel ik me sterker. Hoe snel dat overgewicht afneemt, is op dit moment minder belangrijk voor me, dat komt vanzelf goed: ik focus me liever op dat ik me goed voel, dan op dat getal. Mijn doel is lekker in mijn vel zitten".

Inmiddels voel ik me zoveel beter: ik ben ook wel kilo's kwijt, maar dat valt in het niet bij hoe ik me voel. Ik ben weer thuis in mijn lichaam.

Je traint nu 2x in de week bij zowel Sascha als Tamar en soms bij Naomi. Je doet mee met de spinning en je hebt de Whole30 gedaan. Een hele uitdaging....
Ik heb de Whole30 gedaan omdat het niet voelde als een standaard programma en het me logisch in de oren klonk: eten kan problemen veroorzaken. Ook had ik echt even een break nodig om afstand te nemen van suiker. Ik dacht van te voren dat het echt zwaar zou worden... maar het is me juist heel erg meegevallen. Ik heb van te voren recepten uitgeprobeerd, was al een beetje begonnen voordat het dag 1 was.
Mijn focus was inmiddels zo verplaatst naar mijn gezondheid, dat ik daarin verbetering wilde, dat ik eigenlijk nauwelijks heb stilgestaan bij of het moeilijk was. Nou ja, ik had wel gillende koppijn de eerste dagen... maar op die mogelijke bijwerking had Brenda en de online begeleiding me al helemaal voorbereid, dus het was geen verrassing. Mijn slimste truc bleek te zijn: veel avondeten koken en daarvan dan een portie bewaren voor de lunch de volgende dag. Ik hou niet onwijs van koken, dus ik hou het simpel: roerbakken, iets uit de oven... en zelfs ik zie zoveel verschillende mogelijkheden, dat het eten nooit saai hoeft te worden.
Inmiddels voel ik me zoveel beter: ik ben ook wel kilo's kwijt, maar dat valt in het niet bij hoe ik me voel. Ik ben weer thuis in mijn lichaam. Vlak na de Whole30 ging ik op vakantie, terug naar mijn vaderland Mexico. Op familiebezoek. Mijn moeder zag meteen verschil met hoe ik eruit zag en iedereen had het maar over dat mijn benen slanker zijn.
Ik keek wel enorm uit naar mijn favoriete Mexicaanse eten wat ik hier niet kan krijgen, bijvoorbeeld een soort rijstlimonade, snoepjes en soep. Tegelijkertijd was ik wel bang dat ik dan mijn wilskracht zou kwijtraken en dat ik alle zoetigheid zou willen eten.
Het moeilijkste daarbij... was mijn moeder. Ze snapte niets van wat ik aan het doen ben met voeding, waar mijn wilskracht vandaan kwam en bleef me maar zoetigheid aanbieden. Totdat mijn vader en zus haar tot de orde riepen en zeiden: stoppen met aanbieden! Toen snapte ze het. Verder heb ik gewacht met allerlei uitleg totdat ze me ernaar vroegen. Dat was wel leuk: mijn vader die aan mij vragen ging stellen. Liet hij trots zijn Frosties zien... daar moesten mijn zus en ik zo hard om lachen, die dingen zijn een en al suiker. Hij eet nu Special K, in mijn ogen precies hetzelfde, maar door mijn bezoek neemt hij nu ook weleens eieren als ontbijt. Hij is ermee bezig, dat is het belangrijkste...
Uiteindelijk kan ik na de vakantie zeggen: ik ben niet in de verleiding gekomen. Dat komt denk ik door de combinatie van dingen waaraan ik gewerkt had in de Whole30: voeding, gedrag en gewoontes. Wat ook helpt is dat dit echt geen dieet is, ik heb geen honger, nooit... dus ik denk dan ook niet de hele dag aan wat ik allemaal wil eten.
Ik ben echt super trots op hoe Mexico is verlopen. Ik heb van alles genoten, ik heb gegeten wat ik wilde eten... alles, ook het minder gezonde eten. Gewoon, omdat eten ook iets is om van te genieten. Maar ik kon maat houden. Bijvoorbeeld na het eten van een kom typisch Mexicaanse, heerlijke soep... dan dacht ik wel: ik zou wel nog een kom lusten... maar ik realiseerde me ook dat ik dat na de 2e kom nog steeds zou denken. Dus dan deed ik het niet. Ik kan dus nog steeds al mijn favorieten eten... alleen niet meer 3 porties.
Wat ik een heel mooi moment vond, toen ik mijn moeder een keer het ontbijt hoorde voorbereiden. Ze mompelde: "Wij hebben hot cakes... en Roxana haar eieren". Super lief.

Ik heb nog weleens trek, maar ik word niet meer de Hulk.

 

Wat is eigenlijk de grootste verandering voor jou, qua voeding?
Het ontbijt. Dat was vroeger: niets. Of misschien koffie met koekjes. Of yoghurt met krokante muesli. En dan kreeg ik zo'n ontzettende honger om 11uur dat ik bloed-chagrijnig werd.Nu ontbijt ik: omelet met groenten of een ovenschotel die ik maak of wat worstjes met avocado, tomaat en wortelen (dat neem ik dan mee in de trein). Mijn chagrijnige buien zijn nu helemaal verleden tijd. Ik heb nog weleens trek, maar ik word niet meer de Hulk.

Dan nog de training, voor iemand die een hekel heeft aan sportscholen... hoe gaat dat? Je hebt maar liefst 2 trainers!

Ja, ik train met Tamar en met Sascha... dat kwam agendatechnisch zo uit, maar het werkt heel goed. Ze werken heel anders, maar ook hetzelfde: ze gaan allebei uit van hoe mijn lichaam werkt. Soms krijg je aanwijzingen waarvan je niet denkt dat het het verschil gaat maken, zoals: zet je voet iets anders. En dan verandert ineens de hele oefening... dat kunnen echt AHA-momenten voor me zijn.
In een gewone sportschool deed ik meestal mee met groepslessen, maar dat is dan wel vaak hetzelfde qua oefeningen. De personal training is echt iedere keer anders... en alles komt altijd aan bod. Als ik armen aan het trainen ben, moet ik op een been staan. Maar dat soort dingen kunnen ook wel weer een soort mini-mediaties worden, omdat je je zo moet focussen.
Wanneer ik met Tamar train, dan zweet ik meer. Zij combineert vaak kracht en uithoudingsvermogen. Ze ziet er zo schattig en klein uit, maar dan doet ze iets voor en denk ik: hoe is het mogelijk dat jij dat kan! Daarmee zorgt ze er altijd voor dat ik er ook in geloof dat ik iets kan.
Bij Sascha ligt de nadruk meer op ademhaling, balans en mobiliteit, echt iedere spier die ik heb is inmiddels aan bod gekomen. En ze weet oefeningen zo uit te leggen dat ik snap wat ik moet doen. Bij squats op 1 been, die maar niet lukte, zei ze: stel je voor dat je op iets heets gaat zitten... dat werkte!

Mijn doel nu is in ieder geval geen getal op de weegschaal... en dat is een hele bevrijding.

Wat vind je het leukste van trainingen en bij welke oefening denk je: oh, nee... niet die?
Wat ik het leukste vind, is vooruitgang... in wat dan ook.
Er zijn wel oefeningen die ik vrees, omdat ik het bijvoorbeeld eng vind of mezelf ervan overtuigd heb dat ik het niet kan. Dat had ik bijvoorbeeld met box jumps. Zelfs de lage was te hoog, ik wist zeker dat ik de kracht er niet voor had....toen heeft Tamar de Reebok step gepakt. Inmiddels kan ik de gewone box jumps doen! Dat is dus progressie. Hetzelfde had ik eigenlijk met planken en met balans-oefeningen. Ik zie grote vooruitgang.
Doordat ik vooruit ga, kan ik nu dingen die ik drie maanden geleden niet eens zou proberen. Bijvoorbeeld: mijn vaste bushalte was tijdelijk opgeheven, maar dat zag ik pas toen ik aankwam bij de halte. Ik moest dus naar de volgende halte rennen om mijn bus te halen... dat lukte en het was niet eens zo dat ik het gevoel had dat mijn hart eruit zou komen. Dat gevoel heb ik overigens wel op de Air Assault bike, of asshole bike... maar dat is dus wel goede training, blijkt.
Ook heb ik pas geleden een yoga retreat gedaan: 5 sessies in 2 dagen... en ik kon ze allemaal meedoen. Dat lukte vorige keer nog niet! Ik kan ook veel meer poses, bijvoorbeeld 'jump into plank'... dat komt echt omdat ik in de personal training heel veel gewerkt heb aan kracht vanuit mijn core. De eerste keer dat die pose lukte, had ik echt het gevoel van 'YES'! Ik dacht er niet eens bij na, ik kan nu luisteren naar mijn lichaam... en ik deed het gewoon!

Wat is je doel nu, hoe ga je verder?

Mijn doel nu is in ieder geval geen getal op de weegschaal... en dat is een hele bevrijding. Qua eten is de Whole30 nu echt mijn basis geworden: dit is hoe ik nu normaal eet. Maar ik heb mogelijkheden om af en toe af te wijken en dat is fijn. Waar ik aan wil werken de komende tijd is de grootte van mijn porties... misschien dat ze wel wat kleiner kunnen, maar daar ga ik met Brenda naar kijken. Ik blijf 1x in de week personal training doen en daarnaast wil ik moeilijkere yogalessen gaan volgen.

Vertel eens een leuk trainingsverhaal...

Soms heb ik niet echt controle over welke kant mijn been op gaat. Bijvoorbeeld bij de lunge, een grote, diepe stap naar voren. Als ik weer omhoog kom, wil ik achteruit terug stappen... duwen vanuit de hiel. Maar op een of andere manier ga ik altijd naar voren en eindig ik op een been... mijn lichaam snapt gewoon niet wat ik wil en uiteindelijk sta ik als een soort flamingo midden in de studio. Ach, ik lach er maar om en probeer het nog een keer.Note: op deze foto's wordt Roxana getraind door Naomi, dat was puur toeval omdat het vakantie was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.