Als je een ander resultaat wil, moet je iets nieuws proberen

Na 20 jaar geen vlees eten, heb ik het roer rigoureus omgegooid en ben ik volgens de paleo-methode gaan eten. Als een oermens dus, met veel vlees. Altijd scharrelvlees, dat wel. De resultaten in mijn gezondheid en lichaam zijn beter dan ik ooit had verwacht. Voor mij een extreem bewijs dat ik om een ander resultaat dan normaal te krijgen, ik ook moet durven iets helemaal anders te gaan doen. Zelfs als daarvoor een principiële keuze moet sneuvelen.

Ergens in 1993 zag ik een documentaire op de TV over de bio-industrie. Bij kleine, gele, donzige kuikentjes werd gekeken 20140627_145411of het een kippen-kuikentje of een hanenkuikentje was. De kipjes gingen op de ene lopende band richting legbatterij (niet leuk). De haantjes gingen op een veel kortere lopende band en die duikelde in een soort papierversnipperaar. De camera stond stil op de opvangbak met een soort bloederig snot. Dat waren minuten daarvoor nog kleine, gele donzige kuikentjes! Mijn hart stond even stil. Hier wilde ik niet aan meewerken. Vanaf dat moment heb ik geen hap vlees meer gegeten en alleen nog vrije uitloop eieren gegeten. Ik was vegetariër.

Twintig jaar lang heb ik vegetarisch gegeten. In het begin was dat best lastig, het assortiment in de supermarkt was nog geen 5% van wat het nu is, in restaurants werd je raar aangekeken. Geen vlees??? Wat dan?
Ook kreeg ik een spervuur aan vragen en kritische opmerkingen:
"Denk je echt dat dat helpt?" (Nee, maar niets doen helpt ook niet. Ik doe wat ik kan.).
"Draag je wel leren schoenen?" (Na een gevalletje schimmel-tenen door plastic schoenen heb ik besloten voor leren schoenen een uitzondering te maken).
"Eet je wel kip?" (Dude! Dat is toch ook een dier!!! Het begon met het beeld van de kippen in de bio-industrie).
De laatste jaren was het eigenlijk kinderlijk eenvoudig om vegetariër te zijn. Ik kookte de
lekkerste dingen en in een restaurant kreeg ik 9 van de 10 keer een salade  met geitenkaas.... maar daar hoor je mij niet over als het gezellig is.

Toch was er het afgelopen half jaar wat veranderd. Ik had sojabrokken ontdekt. Klinkt viezer dan het is. Sterker nog: veel vleeseters die een stukje wilden proeven, vonden het lekker. Ik vond het heerlijk en at het vaak, heel vaak. Te vaak, naar nu blijkt. Want daarnaast gebruikte ik nog soja proteïne poeder, soja melk, tahoe... Er begon iets te veranderen op een onderdeel waar veel mensen liever niet al te veel details over horen: mijn stoelgang. En dat kon de hele wereld met enige regelmaat ruiken ook. Laat ik het zo zeggen: ik kon een kamer van flink formaat binnen een minuut leeg krijgen met 1 windje. Verder ga ik niet met dit verhaal. Toen ik voor een groep kookte en twee dames ook mijn eten niet verteerd kregen, begon mij wat te dagen... die sojabrokken, zijn die wel zo goed? Op internet kon ik geen eenduidig antwoord vinden: soja wordt in verband gebracht met problemen door oestrogeen-achtige stoffen die erin zitten en schildklierproblemen. Maar de vega-hoek verdedigt de sjoaboon met evenveel vuur. Ik moest dus gewoon mijn eigen plan trekken en kijken wat het met mij deed. Mijn buik gaf het borrelende antwoord...

Tegelijkertijd deed mijn vrouw Naomi haar eerste "Whole 30", dat is 30 dagen een zeer strikte versie doen van het paleo dieet.  (Ik gebruik het woord dieet als "levensstijl qua eten". Ik bedoel nadrukkelijk niet een "bikini klaar in 10 dagen met poeders en pillen"-achtige toestand). Ze at alleen vlees, vis, eieren, groenten, fruit, noten, zaden en vetten. Ze haalde mooie resultaten in gezondheid en herstel na sport. Een van de dingen die verdween was een opgeblazen gevoel in haar buik. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat dat mij ook wel wat leek. Maar ja: ik at geen vlees....
In de Whole 30 ligt er veel nadruk op het gebruiken van goede producten. Dus kocht ik met regelmaat Naomi's vlees bij de scharrelslager. Ik was dan wel een vegetariër, maar ik heb nooit de behoefte gehad anderen "te bekeren". Bij die slager stond ik iets te lezen over de voeding van hun dieren. Dat die geen soja kregen omdat dat niet goed was voor hun gezondheid. Ineens kwam er iets in mij in opstand: "Ik loop al maanden met pijn in mijn buik omdat ik eet wat ze die beesten niet eens geven. Zij hebben het verdorie beter dan ik!". Tikkie overdreven, maar genoeg om demonstratief een ons gebraden kipfilet te kopen. Op een bankje in de zon, met Naomi als toekijker, nam ik een plakje. Mijn eerste dier in 20 jaar. Wat moest ik wennen zeg: ik vond kip al heftig smaken en ik vond de structuur vies. Ik was inmiddels dol op droge sojaburgers, dus wat wil je.
Toch ben ik wel vaker dingen gaan proberen. Al bleek al snel dat ik het vlees het liefste voorbij "well-done" bakte, zodat het de structuur had van een droge sojaburger. Naomi vond dat ronduit vies en zonde. Dus ging ik experimenteren en wennen aan andere structuren. Niet altijd makkelijk. Ik heb heel vaak wel 10 keer gecheckt bij Naomi of iets echt wel gaar genoeg was. En nog altijd vind ik vlees "wat op de tong smelt" niet echt lekker... Wel herontdekte ik mijn oude liefde: ham! Vroeger altijd op mijn brood naar school gehad en de eerste hap vond ik gelijk super lekker. Zo werd ik flexitariër.
Dat duurde een maand en toen ontstond het idee om een Whole 30 te gaan doen. Om te kijken of dat mijn buik de rust zou brengen die ik al maanden niet had. Ik zou veel vlees moeten gaan eten, want verder zijn alleen groenten, fruit (met mate), noten en zaden (met mate) en vetten (met mate) toegestaan.  Ik dacht ook: och, waarom niet? Ik ben in 1x van vleeseter naar vegetariër gegaan, waarom niet dezelfde weg terug?
Zo begon mijn Whole 30. De eerste dag was easy, daarna kreeg ik 10 dagen een soort detox voor mijn kiezen met hoofdpijn, misselijkheid, stoelgang problemen (jawel!) en loomheid. En toen brak de zon door, figuurlijk gezien dan. Ik begon me beter te voelen, vooral in mijn buik. Ik was fitter, mijn lichaam begon te veranderen. Waar ik altijd een beetje dikke knieën en enkels heb gehad, begonnen die slanker te worden. Niet wereldschokkend, maar wel leuk om een jurkje aan te doen zonder legging tot over de knie! Kon daarvoor ook hoor, daar niet van... maar ik deed het niet. Nu wel.

Ik merk kleine veranderingen die niet echt te omschrijven zijn, maar die alles bij elkaar opgeteld een grote verandering zijn. Ik voel me thuis in mijn lichaam nu het veel minder opgeblazen voelt.Ik heb geen idee wat ik weeg en wat mijn vetpercentage is. Hoeveel calorieën ik eet hou ik ook niet bij, terwijl ik dat altijd op zijn minst in mijn achterhoofd bijhield. Dat waren getallen die mijn leven behoorlijk beheersten. Ik kon vrolijk opstaan en na een tripje langs de weegschaal een rotdag hebben. Ik had inmiddels al geleerd om zoiets mijn dag niet te laten verpesten, maar nog leuker is het om de weegschaal helemaal niet nodig te hebben. Ik ben klaar met mijn Whole 30, maar ik heb al besloten voornamelijk volgens deze regels verder te gaan, misschien iets minder rigide buiten de deur. Als ik daar zin in heb.
Door iets compleet anders te gaan doen, heb ik een succes geboekt wat ik al vele jaren wilde bereiken. Maar ik probeerde het altijd op dezelfde manier: fanatiek sporten en calorieën tellen. Zo kwam ik uit bij een slank lichaam. Toch was een bikinilijf (wat dat ook is) voor mij niet genoeg drijfveer om door te blijven gaan op die weg. Ik viel altijd terug in de jojo. Nu durf ik de stelling aan dat het sterkere, gezondere lichaam wat ik nu ervaar, wel genoeg drijfveer zal zijn.Paleo Whole30 Nutrition

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.