Op de weg naar succes moet je soms bijsturen

In mei 2014 besloot ik dat ik mijn comfort zone uit moest, wat hardlopen betreft… en wel een heel eind. Ik vraag altijd van mijn klanten dat ze nieuwe dingen gaan doen, lef tonen.  Nu was ik zelf aan de beurt. Daarom daagde ik mezelf uit om in 2017 een van de zwaarste marathons ter wereld te gaan lopen: The Great Wall Marathon, op de Chinese Muur. In dit blog leg ik uit waarom ik dat doel nooit ga halen.

Met hardlopen is mijn comfort zone korte afstand wegwedstrijden (max. 10 kilometer, maar liever een snelle 5) of

mindset plan bijsturen doelstelling

(StrongVikingRun)

middellange obstacle runs (rond de 13 kilometer, maar liever een knallende 7). Dat is voor mij bekend terrein, dat kan ik goed, soms val ik zelfs in de prijzen. Dat is dus binnen mijn comfort zone.
Ik weet: wanneer je wil groeien, moet je buiten je comfort zone treden. Iets nieuws doen. Daarom besloot ik lange afstanden te gaan lopen. Tijdens mijn bodybuilding-periode was dat ten strengste verboden omdat spiermassa en lange duurlopen niet goed samen gaan.
'Ik ga in mei 2017 de Great Wall Marathon in China binnen de zes uur lopen', zei ik tegen mezelf. Mijn redenering: de elitelopers doen er drie uur over, dus met drie jaar voorbereiding is die prestatie binnen de zes uur realistisch en fysiek te realiseren. Dat was en is mijn professionele mening. Die voorbereidingstijd vond ik belangrijk: ik wilde niet als Erben Wennemars ongetraind een eerste marathon gaan lopen. Zeker niet omdat de marathon die ik gekozen had ook nog 5000 ongelijke traptreden heeft. Dus ik wilde wel een plan hebben.

Eerste halve marathon

mindset plan bijsturen doelstelling

(Halve marathon Den Haag)

Ik had al wat ervaring met 19 kilometer en 22 kilometer crossrun en obstakel races, dus ik vond dat ik ook maar eens de stoute (hardloop)schoenen moest aantrekken en de halve wegmarathon van Den Haag moest lopen. Dat deed ik in september 2014. De eerste 10 kilometers gingen fantastisch! Ik liep op een schema van  onder de 1:50 uur. Totdat ik het strand op ging en ik mijn tijd omhoog zag schieten. Maar ik liep nog steeds lekker. Dat was mijn doel voor die eerste halve marathon: lekker lopen, uitlopen en genieten. Helaas voor mij kwam de man met de hamer op kilometer 19. Ik heb de 21 kilometer (en een beetje) uitgelopen maar het ging niet meer van harte. Met een van pijn vertrokken gezicht kwam ik over de finish in 1:58 uur, 'Gelukkig nog net onder de twee uur,' zei een gemeen stemmetje in mijn hoofd. Er moest dus nog wel wat gebeuren voor ik in mei 2017 de Chinese Muur zou bedwingen en er ook nog van kon genieten.

Voorbereiding
In de week na de halve marathon besloot ik mijn trainingsmotivatie te verhogen door me in te schrijven voor lekker veel wedstrijden. Als ik dan toch op zondag een lange duurloop moest doen, dan liever in een groep of evenement. Voor het seizoen 2014/2015 schreef ik me in voor tientallen hardloopevenementen (afstanden tussen de 8 en 21 kilometer). Dat zou ervoor zorgen dat ik meer langeafstandskilometers in de benen zou hebben.
Voor het seizoen 2015/2016 wilde ik vijf tot tien evenementen plannen, maar dan wel langere afstanden: 15-35 km. Voor mei 2016 had ik mijn eerste wegmarathon gepland. Dat was een jaar voordat de Chinese Muur aan de beurt zou zijn. Tussendoor plande ik ook de opleiding tot  CrossFit Endurance-coach. Met die methode wilde ik mijn snelheid op peil houden en aan krachttraining blijven doen. Dat was het plan…

Plannen veranderen

Nu ben ik aangekomen in de tweede fase van die plannen, die me in 2017 over de Chinese Muur moeten krijgen. Voordat ik een rondje inschrijvingen ging doen, ben ik gaan evalueren hoe mijn lijf en mijn hoofd ervoor stonden. Wat bleek?! Van de twaalf geplande hardloopevenementen van het afgelopen seizoen, heb ik er maar zeven gelopen. Bij drie van die zeven heb ik ervoor gekozen een kortere afstand te doen omdat ik me niet fit voelde of geblesseerd was. Dus uiteindelijk maar vier geplande afstanden goed en lekker uitgelopen, dit waren de 8 tot 10 kilometer afstanden.

Wat was er aan de hand? Ik ging met mezelf in gesprek met deze analyse tot gevolg: Het afgelopen jaar voelde ik  geen

mindset plan bijsturen doelstelling

(Puinduinrun)

passie voor het hardlopen, terwijl mijn grootste doel van dit hele traject was dat ik plezier in het lopen van langere afstanden zou hebben. Ik wilde lekker lopen, leren mijn snelheid te controleren en doseren en de races heelhuids uitlopen. Oké, ik was mij er heus wel van bewust dat ik voor die 35+-afstanden een lichamelijke prijs zou moeten betalen in spierpijn. Maar dat had ik ingecalculeerd.
Wat me verraste was dat ik zo veel negativiteit en afkeer voelde bij afstanden van meer dan 13 kilometer. Waar ik op uitkwam is dat ik iets aan het doen was waar ik totaal geen plezier aan beleefde, integendeel.
Vorige maand volgde ik een zakelijke training bij Nisandeh Neta van Open Circles. Hij legde iets uit over het bereiken van je doel en het maken van kleine keuzes die een enorm effect hebben op de vraag of je succesvol bent of op weg bent om te falen. Een belangrijke vraag hierbij is: streef je het juiste doel na?
Ik was zeker weten op weg naar falen, niet alleen mijn hoofd zei NEE, maar ook alles in mijn lichaam protesteerde hevig. Om de haverklap blessures, ondanks het feit dat ik in de week voor een lange afstand elke dag twee momenten inlaste voor herstel. Bijvoorbeeld door te foamrollen of met een TriggerPoint-behandeling, massages, stretching, fysio of hersteltrainingen, alles om te zorgen dat ik me goed had voorbereid op de afstand. En toch lukte het niet!
Mijn grootste succes hier is dat ik een paar jaar geleden mezelf in gammele staat toch door de race zou hebben geduwd, desnoods met geweld. Nu koos ik er bewust voor de signalen van mijn lichaam niet te negeren. Ook een beetje in de hoop dat het op een dag wel goed zou komen. Maar dat had het afgelopen seizoen niet genoeg trainingskilometers opgeleverd en er inmiddels bijna voor gezorgd dat ik een afkeer van hardlopen kreeg.

Realiteit
Toen ik hier achter was heb ik het Brenda uitgelegd en zij vroeg: 'Voelt het goed wat je nu gedaan hebt?' Ik antwoordde van niet. Vervolgens vroeg ze: 'Waarom doe je jezelf deze pijn en frustratie aan?' Waarop ik even moest nadenken. Toen drong tot me door dat ik me een 'failure' zou voelen en dat ik bang was dat mijn klanten mij niet meer serieus zouden nemen als ik niet doe wat ik gezegd heb te gaan doen. Omdat ik dat wel van hen vraag.mindset plan bijsturen doelstelling
Hierop vroeg ze: 'Heb je wel eens een plan voor een klant aangepast omdat je doorhad dat het niet de juiste richting was voor die persoon?' Ja, uiteraard. Dat is het eerste wat ik zeg in het intakegesprek met een nieuwe klant: 'We moeten iets vinden dat jij leuk vindt, anders houd je het niet vol.' TOEN ging het lichtje branden: ik deed iets wat ik helemaal niet leuk vind, wat me tegenstaat, wat me lichamelijk en geestelijk niets oplevert dan ellende en stress. Het enige wat me gaande hield was mijn eergevoel, mijn ego: omdat ik het had gezegd, moest ik het doen. Zelfs als ik doorhad dat ik mijn doel van lekker lopen en iets leuks en uitdagends doen, op deze manier nooit zou halen. Dat was mijn 'road to failure'. Het was tijd om bij te sturen. Ik wil weer op de 'road to success'.
Mijn inzicht van deze interventie: pas je doel aan als je er geen energie uit haalt of als je merkt dat het je verder van je 'full potential' af brengt. Je hebt altijd de keuze om opnieuw de weg naar succes op te stappen. Dat heb ik gedaan! Dan maar geen marathon over de Chinese Muur.
Note: op het moment dat ik dit tegen mezelf zei viel er een enorme last van mijn schouders en nu geniet ik weer met volle teugen van mijn trainingen, zelfs als er hardlopen in voorkomt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.