Inspiratie: 3 dingen om te leren van de CrossFit Games

Het laatste weekend van juli waren we in Los Angeles om de CrossFit Games mee te maken. Ik zeg expres niet 'kijken', want dat was niet het enige doel om daar te zijn. We gingen ook voor
inspiratie voor onszelf en voor ons werk.

Voor mensen die niet weten wat CrossFit is: het is een sport die atletiek, gymnastiek en gewichtheffen combineert. De bedoeling is dat je als CrossFitter klaar bent om allerlei sportieve uitdagingen aan te gaan. Er zit ook een soort verrassingselement in: je weet lang niet altijd wat je die dag gaat doen.
De Games zijn, zeg maar, de wereldkampioenschappen. Ieder jaar zijn de onderdelen anders en soms horen de atleten een uur van tevoren wat ze moeten gaan doen. Een paar onderdelen van dit jaar: zwemmen + peddelen op zee, zandzakken de trap af (en weer op) sjouwen in een tennisstadion, zonder je benen te gebruiken in een dik touw klimmen, 'clean & jerk' je maximale gewicht, klim met 2 houten stokken een wand met gaatjes in en een standaard workout met de naam Murph: 1600 meter hardlopen + 100 pull ups, 200 push ups, 300 squats + 1600 meter hardlopen, met een gewichtsvest aan.
Het hoogtepunt is de wedstrijd tussen de individuele mannelijke en vrouwelijke topatleten. Sport met drama, overwinningen, enorme tegenslag, kapot gaan en topprestaties. Maar er was meer te beleven: inspiratie voor training en het leven. Hier onze top 3:

1. Sportiviteit is net zo belangrijk als winnen

Natuurlijk: iedereen die aan de start komt van een wedstrijd wil winnen. Daar is niets mis mee. Maar iedereen kent ook beelden uit de sportgeschiedenis van elkaar onderuit trappen, in oren bijten, kopstoten uitdelen of juist de bekende 'schwalbe' in het voetbal: jezelf laten vallen, terwijl er niets aan de hand is. Wat ons betreft buitengewoon onsportief gedrag waardoor de lol een beetje verpest wordt.
Daarom was het juist mooi om te zien hoe het ook kan: iedereen blijft op het speelveld zolang het evenement nog bezig is. Wanneer sporters klaar zijn en uitgehijgd, dan draaien ze zich om en gaan hun tegenstanders aanmoedigen en van aanwijzingen voorzien. Ook wanneer die persoon boven jou staat op het leaderboard en een slechte prestatie je in dat opzicht best goed zou kunnen uitkomen. Die sportiviteit op het veld was inspirerend om te zien. Een mooi voorbeeld daarvan was toen Samantha Briggs op een bloedhete vrijdagmiddag Murph won... op de laatste 1600 meter hardlopen heeft ze bijna alle andere deelneemsters die ze tegenkwam een high five gegeven. En eenmaal gefinisht bleef ze in de bloedhitte staan om de rest op te vangen, uit hun gewichtsvest te helpen, water te geven en af te koelen. Wat ons betreft een van de hoogtepunten van de Games. Dat voorbeeld gaan wij nog meer volgen in ons werk en in ons leven.
Bekijk het fragment in deze video vanaf 01:38:40

//www.youtube.com/watch?t=5921&v=BbGPDK8r5Kg

2. Body image: elke vorm is ok!

Bijna iedereen die voor het eerst bij ons komt trainen heeft als (sub)doel: een paar kilo afvallen. Bij sommige mensen hangt hun eigenwaarde af van het getal op de weegschaal of de omvang van hun dijen. En dat snappen we: dat deed het bij ons vroeger ook (en soms nog steeds wel, ook wij zijn niet altijd immuun).
De vrouwelijke topatletes in CrossFit pakken echt een voortrekkersrol op als het gaat om accepteren hoe je eruit ziet. Ze delen dat zij het ook niet altijd makkelijk hebben (gehad). Kara Webb (rechts op de foto in gele broek) deelt dat ze van nature korte, stevige benen heeft en daarmee altijd werd gepest. Maar dat ze blij is dat er nu meisjes naar haar toe komen die net zo goed willen kunnen squaten als zij en juist graag haar benen zouden willen hebben.

Ook nu zijn de opmerkingen (op internet) niet van de lucht als je als vrouw behoorlijk gespierd bent. Het is daarom natuurlijk een beetje dubbel dat er op de persconferentie überhaupt een vraag wordt gesteld over body image... maar het antwoord maakt dat meer dan goed. (Zie video, in het Engels)

3. Leeftijd doet er niet toe

Voordat de individuele atleten van start gingen, was de competitie voor de junioren en masters al in volle gang. Deze wedstrijden waren minstens zo tof om te kijken, want het gaf duidelijk aan: aan fitheid zit geen leeftijd.

Sydney Sullivan: kampioen van 15 Bron: CrossFit Games

Bij de junioren deden jongens en meisjes mee tussen de 14 en 17 jaar oud. Een generatie waarvan je meestal alleen hoort over wat ze allemaal niet willen en dat ze voornamelijk op de bank hangen en computerspelletjes spelen. Nou, deze niet!
CrossFit biedt met hun 'kidsprogramma' trainingen aan vanaf 3 jaar oud. En het was in deze junioren divisie goed te zien wat je kunt bereiken als je op jonge leeftijd begint. Want als je heel jong, spelenderwijs de goede techniek van gewichtheffen hebt geleerd, dan kan je op je 15e dus echt verbazingwekkende prestaties neerzetten.

Maar ook de andere kant kwam volop aan bod. En ook hier werden stereotypen, van ouderen dit keer, aan diggelen geslagen. Want in de krant en op tv zie je voornamelijk hoe zwak en kwetsbaar de senioren zijn. Je ziet rollators en zieke mensen. Op de CrossFit Games liepen er hordes 65+'ers rond die jou en mij een poepie kunnen laten ruiken in de sportschool! Het gaf ons in ieder geval eens een andere kijk op hoe de toekomst ook kan zijn. We spraken op de tribune met Mario die zich geplaatst had voor de Masters 60+, maar helaas een blessure had. Dat was eigenlijk zijn enige gezondheidsklacht, verder was hij zo fit als een hoentje en stond midden in het leven. Kijk, dan is oud worden leuk!

Wij zijn superbenieuwd naar welke sportieve prestaties jou hebben geïnspireerd en op welke manier. Deel dat in de comments hieronder (eventueel met link naar een Studio Sport-video, zodat anderen ook geïnspireerd kunnen worden).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.