Als ik me even kwaad maak…

Door Brenda Heskes, HealthCreator

"Joh, het is niet zoveel werk... als ik me vanmiddag even kwaad maak, is het zo..."... en daar stopte mijn zin vanmorgen. Ik ging letterlijk even stilstaan op straat, zoals ik weleens doe als ik een oude gewoonte wil corrigeren. Want ik deed het weer... boosheid inzetten om iets gedaan te krijgen. Gelukkig was ik er deze keer op tijd bij! Nu kon ik nog een andere keuze maken.

Ik wil namelijk boosheid alleen nog maar gebruiken... wanneer er iets is om kwaad op te zijn. De taak waar ik me vanmorgen boos over wilde maken, was eten koken van de heerlijke groenten die we op de markt hadden gekocht. En van mijn boze hoofd worden de bieten niet gaar en tomaten geen soep... dus dat is een nutteloze emotie om te gebruiken tijdens het koken. Dat kun je beter met liefde en plezier doen. De grote vraag blijft: waarom overweeg ik om kwaadheid in te zetten om dingen voor elkaar te krijgen? Een paar maanden geleden heb ik namelijk een waardevolle les geleerd over hoe ik boosheid en zelfs woede gebruik om een prestatie neer te zetten. En wat die benadering me kost (veel) en oplevert (ellende). Ook die les had met koken te maken...

Eitje

Mijn inzicht kreeg ik toen ik als vrijwilliger meewerkte aan een training, in een team van een man of 12. Vijf dagen lang waren we van redelijk vroeg tot best heel laat bezig met zijn allen. Een van mijn taken was om de maaltijden te verzorgen. "Eitje", dacht ik nog toen ik die taak kreeg. Ik kook tenslotte graag, ben handig in de keuken en heb ervaring in het koken voor groepen. Dus maakte ik een schema van maaltijden, die goed te bereiden waren voor meer dan 4 man en waar ze stijl van achterover zouden slaan als ze het zouden proeven. Ik zou ze eens even laten zien hoe je dat doet: gezond koken voor groepen. Ik had wat te bewijzen.

Oplopende stress

De eerste kink in de kabel kwam toen ik het budget te horen kreeg: ik had op minstens het dubbele gerekend! Maar mijn plan aanpassen: geen haar op mijn hoofd... ik had wat te bewijzen, tenslotte. De volgende dagen reed ik als een malloot door Den Haag om overal en nergens goedkope boodschappen vandaan te toveren. De hele tijd liep ik te rekenen of ik binnen budget bleef en paste ik de hoeveelheden aan wanneer het te duur werd. Zonder het zelf op te merken, ging ik van "eitje" naar hoog oplopende stress.

De enige goede manier

Op de eerste dag bleek ik een hulpkok te hebben, maar al snel trok ik de conclusie dat haar uitleggen wat mijn plan was ongeveer even lang duurde als het zelf doen. Dus koos ik voor dat laatste, dan gebeurde het tenminste op mijn manier. En mijn manier is goed, vond ik... om niet te zeggen: de enige goede manier.
Als een dolle stier rende ik door de keuken, sneed wat groente, bakte wat, kookte wat, maakte een salade en sausjes... ik zat in mijn eigen wereld: ik maakte me kwaad op mijn taak en daar kwam zoveel energie bij vrij, dat ik het nog voor elkaar kreeg ook! Als mensen me kwamen storen, zelfs met de vraag of ze konden helpen... dan dreigde de boel in de soep te lopen. Dus dat kapte ik af. Ik was ervan overtuigd dat ik het gewoon even alleen moest doen... dan kwam het op tijd af. Rond etenstijd was het eten ook echt klaar... iedereen at, ik kreeg complimentjes van mijn teamgenoten.... Toen kwam de trainer op me af en ze zei: "Het moet anders met het eten, zoals het nu gaat, is het niet goed genoeg".... Huh? Huh???!!! Op tijd klaar, genoeg voor iedereen, lekker, voedzaam... en niet goed genoeg?! Ik snapte er niets van en de boosheid die ik had gevoeld tijdens het koken, kwam weer een beetje omhoog... morgen zou ik revanche nemen. Van alle  stress en onbegrip sliep ik slecht, ik lag te malen over wat er dan niet goed was geweest. Moe stond ik op...

Zo komt het niet goed

In principe herhaalde het hele ritueel zich de volgende dag opnieuw. Erg gezellig was het niet in de keuken, veel plezier beleefde ik niet aan het bereiden van de maaltijd... maar alles was op tijd klaar en de smaak was goed. Mijn teamgenoten gaven weer complimenten en de trainer kwam opnieuw naar me toe: ik rechtte mijn rug, nu was het vast wel goed! "Tja, Brenda, het ligt niet aan je inzet of kookkunst hoor... maar op deze manier komt het niet goed met het eten tijdens deze training". Ik voelde een balletje woede achter mijn borstbeen groeien.. WTF?! Tranen van onmacht schoten in mijn ogen... wat ik ook doe: het is gewoon nooit goed genoeg!!!! Wat willen ze  dan???Ik had tot diep in de nacht een gesprek met de teamleider, die me allerlei reuze irritante vragen stelde, vond ik... Deze nacht sliep ik nog minder, ik was kapot toen de wekker ging. Zo ging het echt niet... ik belde de teamleider: "Ik moet even voor mezelf kiezen, ik ga eraan op deze manier! Ik moet slapen...". Ik verwachte teleurstelling of boosheid aan de andere kant, want ik liet mijn team mooi zitten. Maar niets van dit, ze zei: "He, he... ga je eindelijk eens aan jezelf denken! Goed zo, bel maar als je geslapen hebt... kijken we dan verder. Wij flansen wel wat in elkaar als lunch".

Kwartjes

Het was alsof een zak vol kwartjes tegelijk omviel in mijn hoofd: dat was er dus niet goed geweest! Mijn boosheid en woede was het probleem, mijn ego dat wilde scoren ten koste van alles... mijn plan om de beste budgetkok ooit te worden, was wat ervoor zorgde dat het mislukte. Ik had als een boze toverkol in potten staan roeren, mijn stress onbewust toegevoegd als ingrediënt, welwillende teamgenoten afgesnauwd, mensen zonder pardon de keuken uitgetrapt omdat ze in de weg liepen.... natuurlijk was die houding niet goed genoeg! De keuken is de plek waar het team even op adem kan komen, maar mijn gedrag had ervoor gezorgd dat de sfeer er om te snijden was. En waarom? Zodat ik kon laten zien dat ik goed was... Ik snapte meteen nog iets: al had ik een zo-zo-maaltijdsoepje gemaakt, wanneer ik dat met liefde en aandacht had bereid en er wel mijn liefde in had gedaan... dan had het goed geweest! Het werd eindelijk rustig in mijn hoofd en ik viel in een diepe slaap...

Hulpkok

's Middags ging ik terug naar de trainingslocatie, schrapte de helft van mijn ambitieuze maaltijdplan, had een gesprek met mijn hulpkok die wat taken op haar manier ging overnemen. Verhip... als ik het zo doe, krijg ik zelf nog wat van de training mee ook! Wat een grap! De trainer complimenteerde me met de snelheid waarmee ik overschakelde van woedende kok naar iemand die met eten en lol het team van energie kon voorzien. Precies dat gaf ook mij voldoening... win-win-win...
Ik vroeg me af of ik deze fout al eerder had gemaakt... een pijnlijke reeks incidenten in zowel werk als privé schoot door mijn gedachten. Maar daaraan doe ik niets meer, besefte ik me... Een betere vraag om mezelf te stellen is: hoe voorkom ik dat ik het nog een keer doe?

Ik doe 'het' weer

Dat antwoord is eigenlijk bijna altijd hetzelfde voor gedrag wat je wil veranderen: alert zijn! Dat dingen voor elkaar boksen door me 'even boos te maken', dat was een gewoonte, die er over een periode van een jaar of 30 was ingeslopen. De kunst is te herkennen wanneer je 'het' weer doet... en er dan meteen mee stoppen. Ik weet nu bijvoorbeeld dat ik heel boos kijk als ik woede gebruik om mijn doel te halen... dus wanneer ik mijn wenkbrauwen voel zakken, dan weet ik dat even moet kijken hoe ik bezig ben. Ook heb ik er hulp bij gevraagd, omdat ik lang niet altijd door heb dat ik weer met boosheid mijn doel probeer te bereiken. Dappere Naomi durft de boze Brenda terug te fluiten... meestal reageer ik de eerste 10 seconden niet zo goed op zo'n correctie... dus er is best wat lef voor nodig. Meestal vraagt Naoom me dan: "Moet dat nu af?". Ik merk de laatste tijd dat dat de vraag is die mij enorm helpt. Dus wanneer ik weer 10 dingen tegelijk aan het doen ben, vlak voordat ik denk: "Als ik me even kwaad maak...", kies ik wat anders. Ik vraag me af: moet dat allemaal nu meteen af? Dan kies ik 1 taak die echt af moet en ga daar met plezier en liefde aan werken.

PS Ik had dit natuurlijk al lang kunnen weten, aangezien ik alle Star Wars films heb gezien en Master Yoda nooit teleurstelt:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.