Opgeven? Nooit!

Het was de finish van de 5 kilometer op de Royal Ten in Den Haag. Na 28 minuten kwam mijn lief Brenda over de streep. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat 1 1/2 jaar geleden de artsen tegen haar hadden gezegd dat ze nooit meer zou kunnen hardlopen. En daar ging ze toch maar weer. Ik was apetrots!

In 2008 is Brenda gevallen tijdens het skiën, ze had zo'n beetje een rondje om haar linkerkniegewricht gedraaid. Banden 2013-05-26-13-27-46-2-e1370068754806 afgescheurd, kraakbeen beschadigd. Ze moest terug naar Nederland in de gipsvlucht, moest weken wachten op een operatie en heeft maanden gerevalideerd. Tijdens die revalidatie stelde de fysio voor om te gaan hardlopen op de loopband. Door de impact zou haar nieuwe kruisband lekker stevig aangroeien. Het was een onverwachte opdracht, ze liep nog mank en met 1 kruk op dat moment. Maar boven de 7,5 kilometer per uur liep ze ineens als een kievit. Een half jaar na die eerste keer op de loopband liep Brenda de 10 kilometer op de CPC. We gokte dat ze er een uurtje over zou doen, maar ze was na 54 minuten binnen. Een fanatiek hardloopster was geboren.
Datzelfde jaar volgde de Dam-tot-Damloop en de halve marathon van Amsterdam. En ze nam zich voor de marathon van New York te gaan lopen voor een goed doel, onderzoek naar de ziekte waaraan haar zus Jolanda in 1996 was overleden: myocarditis. De bedoeling was in 2010, maar ze liep een blessure op aan haar heup. In 2011 begon ze opnieuw met trainen voor de Run for Jolanda en ging als een speer. Een tijd van onder de 4 uur was zeker mogelijk, voorspelde de sportarts.
Met nog een week of 8 te gaan tot de marathon, maakte ze me 's ochtends wakker en wees naar haar knie. Die was niet zo maar een beetje dik, maar 2x zo groot als normaal. Terwijl ze 2 dagen daarvoor nog een halve marathon had gelopen. De sportarts dacht eerst aan een (Bakers)cyste die geknapt was. Brenda kreeg een enorme dosis van het paardenmiddel diclofenac en stond uren op de crosstrainer of zat op de spinfiets om het vocht uit haar knie te krijgen. Ze wilde natuurlijk ook haar conditie behouden, want die marathon had ze nog niet uit haar hoofd gezet. Met nog een maand te gaan, was haar knie nog steeds dik en volgde er een uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis. Daar bleek toen dat het kraakbeen in haar linkerknie helemaal versleten was. De artsen vroegen zich af hoe ze slechts enkele weken daarvoor nog zo'n 60 kilometer per week had getraind. Ze mocht nooit meer hardlopen en moest uitkijken met sporten waarbij de knie veel impact te verduren zou krijgen. De marathon droom viel in duigen .

20130526_134757Tijdens het trainen had ze Wouter Duinisveld leren kennen. Lezers van dit blog kennen de naam: Wout heeft dezelfde ziekte gehad als de zus van Brenda, heeft een donorhart gekregen en doet nu aan triatlons. Dat had niemand verwacht, dat iemand die maanden lang op het randje van de dood had gezweefd weer zou meedoen met een sport die zoveel van je vraagt. Voor Wouter is de hele triatlon (liefst die in Hawaii) gewoon een droom die hij weigert op te geven. Wouter was dan ook de voornaamste inspiratiebron voor Brenda, die het hardlopen vreselijk miste. Hij heeft zijn droom nooit opgegeven, ondanks alle lichamelijke tegenslag die hij had. Als een defect hart geen reden hoeft te zijn om je droom niet achterna te gaan, dan moet een kapotte knie toch ook te overwinnen zijn.
Wouter, Brenda en ik gingen op zoek naar oplossingen. Via een sportvastenkuur lukte het ons om het laatste beetje vocht uit haar kniegewricht te krijgen. Wouter vond  een artikel over een onderzoek op naar kraakbeen laten aan te groeien die erg succesvol was in geiten, maar ja: Brenda is geen geit. Doorzoeken dus. Uiteindelijk bleek de oplossing voor Brenda te zitten in het aanpassen van haar looptechniek.  Een methode die minder belastend is voor de gewrichten. Begin dit jaar heb ik Brenda en mezelf een Pose running-workshop cadeau gegeven. En vier maanden later liep ze dus haar eerste evenement. Inmiddels heeft ze zich ingeschreven voor een 1/8 triatlon. Om wel de inspanning te hebben van een halve marathon, zonder 2 uur impact op haar knie. Want je moet natuurlijk niet opgeven, maar wel blijven nadenken en je grenzen rustig verleggen.
600628_459238240818057_59904724_nBrenda's verhaal gaat over een kleine overwinning, maar wel een die alleen maar mogelijk is wanneer je niet opgeeft. Ik hou van dat soort verhalen. Ik zie in de studio wekelijks mensen die voor die keuze komen te staan: opgeven of doorzetten? Dat kan een heel gevecht zijn, maar ook een prachtige kans. Soms overtuigt iemand zichzelf van het feit dat hij of zij iets niet kan, waarvan ik weet dat ze het wel kunnen. Vaak roepen ze dan heel hard en vaak: "Ik kan niet meer". Alleen al het feit dat je dat nog kan uitbrengen, zegt mij al dat ze nog energie genoeg hebben voor de uitdaging. Wanneer iemand stopt met klagen en het dan gewoon toch doet, dat is een van de mooiste dingen die je als personal trainer mee kan maken. De blik in hun ogen wanneer het gelukt is, is een mix van verbazing en trots, waar ik ontzettend van hou.
De beste motivatie voor een mooie overwinning op de stemmetjes die zeggen dat je iets niet kan, is het verhaal van iemand die iets eigenlijk ook niet kan... en toch doet. YouTube staat er vol mee. Dus als je extra motivatie nodig hebt, bekijk dan de documentaire over Wouter die de halve Ironman van Mallorca doet of een andere favoriete: het verhaal van Michael Maldonado. Die diabetes en kanker overwon en nu een hartprobleem heeft. Hij houdt zichzelf door toewijding in de sportschool zo sterk mogelijk. Hij zegt: "Je hoofd kan alles overwinnen en je lichaam kan alles waarvan je hoofd zegt dat het kan".

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.