Durf fouten te maken

Door Brenda Heskes, HealthCreator

Fouten maken: ik was er altijd doodsbenauwd voor. Fouten kosten me mijn baan, fouten leveren mij straf op, fouten maken laat mensen zien dat ik stiekem heel dom bent, fouten zorgen ervoor dat anderen boos op me worden of nog erger: teleurgesteld. Althans: zo dacht ik altijd erover. In onze huidige samenleving ligt ook veel nadruk op perfectie, dus het is niet raar dat veel mensen het gevoel hebben zich geen fouten te 2014-07-23-06-44-20kunnen veroorloven. Ik was echt geen uitzondering en ik ben ook meerdere keren afgerekend op een fout. Compleet logisch dus dat ik er bang voor werd. Maar handig of nuttig is het niet.
Dol ben ik nog steeds niet op mijn fouten, daar werk ik nog aan. Maar er is een heleboel veranderd sinds ik anders naar ben gaan kijken naar het lef wat nodig is om iets nieuws te doen, iets wat ik nog niet kan en waarbij ik dus op zeker fouten gaat maken. Fouten zijn namelijk de ideale gelegenheid om iets te leren wat ik nog niet kan. Te groeien dus. En wie wil dat niet?
Voordat ik dat inzag zorgde de angst om fouten te maken er bij mij voor dat ik passief werd. Ik durfde geen risico's meer te nemen, want dat zou fout kunnen gaan. Of ik ging heel veel nadenken, alle mogelijke scenario's aflopen tot in de details, omdat ik de goeie keuze wilde maken. Zekerheid wilde ik hebben, voordat ik iets ondernam. Uiteindelijk kostte dat twijfelen enorm veel tijd. Vaak koos ik er uiteindelijk voor om niets te doen, maar dat bleek bijna altijd de foute keuze te zijn.
Bij mij viel er een enorm kwartje, toen ik het boek Daring Greatly van Brene Brown las. (De Nederlandse vertaling heet: De kracht van kwetsbaarheid). Daarin quote zij een deel van een speech van de Amerikaanse president Theordore Roosevelt, die speech is bekend onder de naam: 'De man in de arena'. Hieronder geeft ik een zeer vrije vertaling (Het Engelse origineel staat op de afbeelding onderaan dit blog):
"Het gaat niet om de mensen die kritiek leveren. Het draait niet om de mensen die een ander erop wijzen waar hij struikelde of waar die persoon het beter had moeten doen. Het gaat om de mensen die daadwerkelijk in de arena staan, van wie de gezichten besmeurd zijn met stof, zweet en bloed. Die dapper strijden, die fouten maken en te kort komen, keer op keer. Die enthousiast blijven, toewijding hebben en die zich met passie blijven storten op een doel. Het beste wat ze kan gebeuren, wanneer het lukt, is dat ze een groot succes boeken. Het slechtste wat ze kan overkomen, als ze falen, is dat ze weten dat ze dapper zijn geweest, dat ze het in ieder geval gedurfd hebben".
Die quote en het verhaal dat Brene Brown erbij vertelde schoot bij mij helemaal raak. Ze is sindsdien een grote inspirator voor me geworden: ik heb al haar boeken gelezen, ze ook cadeau gedaan aan mensen, haar TedTalks kijk ik regelmatig en ik haal er iedere keer weer wat anders uit. Daarnaast heb ik online een 12-delige training met haar als leraar gevolgd. Super veel geleerd. Maar het belangrijkste blijft de houding van durven: "Daring greatly".
sprakeloosWanneer ik op het punt sta iets spannends te doen of ondernemen, dan denk ik altijd aan de quote van Roosevelt en de uitleg van Brene Brown. Op mijn eerste dag van mijn baan als redacteur/regisseur van KRO Sprakeloos zette ik de quote op het bureaublad van mijn computer. Mijn nieuwe werk was een grote klus met veel dingen die ik nog nooit gedaan had, ik was degene die al het veldwerk ging doen en ik kwam uit een slechte periode met een burn out. (Of zoals Brene Brown zou zeggen: burn out spiritual awakening) Er kwam wat "daring greatly" bij kijken om dan een nieuw programma te gaan maken met veel kansen op fouten.
Bij Sprakeloos kreeg ik voor het eerst in mijn leven intensief te maken met mensen die stotteren. En ik maakte iedere fout die je kunt maken: aanvullen, op het puntje van mijn stoel zitten in afwachting van welk woord er ging komen, "rustig maar" zeggen tegen iemand die rustig is, maar stottert. Ik leerde veel en ik had een prachtige tijd, waarin ik vast kon leggen hoe 7 dappere mensen hun leven veranderden. Ook zij moesten nieuwe en vooral heel uitdagende dingen gaan doen. Dingen waar ze bang voor waren, zoals spreken in het openbaar. Ze hadden terugvallen, meestal ingeleid door het idee dat ze geen ademhalingsoefeningen meer hoefden te doen om hun spreken screenshot-2014-07-22-19-01-43onder controle te houden. Een denkfout die ze moesten bekopen met een terugval in stotteren en een leerzame les opleverde: altijd blijven oefenen, zelfs als je ergens goed in bent. Aan Sprakeloos hield ik mooie vriendschappen over met inspirerende mensen die samen met mij kwetsbaar durfden te zijn, mensen om van te houden. En het besef dat als ik die eerste onzekere tijd niet had gedurfd, dat ik dit mooie hoofdstuk in mijn leven had misgelopen.
Indirect begon bij Sprakeloos ook mijn loopbaan als coach: want ik besprak veel meer met mijn 'hoofdpersonen' dan alleen het TV programma. Bijna allemaal gaven ze aan iets aan onze gesprekken gehad te hebben. Dus werd het weer tijd om iets nieuws te durven: People Get Things Done beginnen, ZZP-er worden. Met in mijn achterhoofd het besef dat ik, wanneer ik durf, altijd trots kan zijn op mijn lef, zelfs als ik fouten maak, zelfs als het niet zou lukken. Dat ik door iets nieuws te doen altijd iets zal leren, ook of misschien wel juist als ik fouten maak.
In het People Get Things Done-kantoor heb ik een mooie poster ingelijst met een cartoon op basis van de TedTalk van Brene Brown: om mezelf eraan het herinneren dapper te zijn, to dare greatly.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.