Whole30’s Melissa Urban legt uit

De ‘een hap’ regel

In Amerika is Melissa Urban een begrip. Ze is bekend als de vrouw die het Whole30-programma heeft ontwikkeld, wat inmiddels bij letterlijk miljoenen mensen heeft geholpen hun gezondheid, hun gewoontes en de manier waarop ze met eten omgaan, te veranderen. Verder staat ze bekend om haar ‘tough love, heavy on the love’. Zeg maar: op een vriendelijke manier iets recht voor zijn raap zeggen.
Melissa heeft HealthCreators toestemming gegeven om haar blogs in het Nederlands te publiceren.
Vandaag: de ‘een hap’ regel (voor je leven NA Whole30)

door Melissa Urban, die misschien toch niet zo’n donut-mens is

Toen ik in Portland was om een boek te promoten, vertelde echt iedereen op internet me dat ik een van de beroemde donutzaken van Portland moest proberen. Of Voodoo of Blue Star. En omdat ik best een goeie donut lust (zo af en toe) en dit een kans was die ik niet vaak heb omdat ik hoogstens een keer per jaar in Portland ben… besloot ik er op een ochtend na het ontbijt en een lange wandeling voor te gaan. Omdat Voodoo allemaal rare smaken heeft qua donuts (maple-bacon-pindakaas met truffel, bijvoorbeeld) en ik daar niet zo van ben, ging ik naar die andere: Blue Star.

Netjes op mijn beurt gewacht, een Old Fashioned bestelt, terug naar mijn hotel gelopen… en toen was ik klaar voor een romantische ontmoeting met een donut. Ik haalde ‘m uit de bruin papieren zak, ging ervoor zitten, nam een hap en maakte me klaar voor het Blue Star genot.

Het was okay.
Niet speciaal.
Zeker niet ‘ogen-dicht-en-laat-me-in-rust-genieten’-lekker.
Dat is wel de standaard die ik hanteer voordat ik iets het ‘waard’ vind.
Het was gewoon… een donut.
En dus heb ik ‘m niet opgegeten.

Dat lees je goed. Ik heb ‘m terug in het zakje gestopt en heb ‘m niet opgegeten. Ondanks dat ik mezelf die ochtend had beloofd dat ik een donut ging eten. Ondanks dat die donut vlak voor mij neus lag en daar ook de volgende uren heeft gelegen, totdat ik uitcheckte bij het hotel. Ondanks dat mijn hoofd probeerde om me de te verleiden (of zelfs dwingen) om meer donut te eten: “Gewoon nog een paar hapjes om er zeker van te zijn dat het echt niet zo bijzonder is. Die moet je gewoon herhalen, herhalen, herhalen totdat het op is. Alsjeblieft dankjewel.”

Dit is geen abnormale ervaring voor me. Dat ik denk dat iets het helemaal waard gata zijn. Dat ik het probeer. Dat het niets bijzonders is en het dus ook niet waard is om iets minder gezonds voor te eten. Dat ik er dan mee ophoud. The end.
Dus laten we dit, in het kader van jou helpen je SuikerDraak te temmen, tot een regel voor je leven NA Whole30 maken.

We noemen het: “Melissa’s Een Hap Regel.”

Gewoon een hap

Dit is de regel, kort samengevat: Als je denkt dat je minder gezonde traktatie zo lekker, zo geweldig, het zo waard gaat zijn en dan neem je je eerste hap en komt erachter dat dat niet zo is… STOP MET ETEN.

De enige reden om jezelf te verwennen met een minder gezonde traktatie is dat het zo geweldig lekker is, dat je bereidt bent om de minder gezonde consequenties op de koop toe te nemen omdat je een romantische afspraak hebt met deze traktatie. Dus wanneer je erachter komt dat het tegenvalt – toch niet zo lekker, toch niet zo speciaal – waarom zou je dan dooreten? (Het is tenslotte niet goed voor je).

Terzijde: wanneer dit gebeurt, ga jezelf dan niet op je kop geven omdat jij het weer ‘the hard way’ moet leren wat het wel en niet waard is voor jou. ‘The hard way’ is de enige manier om iets te leren, omdat totdat je het probeert, je niet kan weten of iets het waard is of niet. Toch? Toch! En weer door…

Het is echt zo simpel: Stop. Gewoon. Met. Eten.

Maar natuurlijk: simpel is niet altijd makkelijk. Daarom helpen mijn SuikerDraak-tem-tips ook hier.
Zorg dat je er met je hoofd bij bent wanneer je je traktatie eet, vooral die eerste hap.
Haal een keer diep adem, vanuit je buik. Neem een pauze. Reflecteer op die hap.
Geef jezelf de mentale ruimte om een beslissing te maken vanuit logisch denken… laat niet de kleuter in hoofd de beslissing maken want die wil altijd meer suiker.
Creeer wat afstand. Ik wacht desnoods drie minuten voordat ik besluit of ik de volgende hap neem, als ik die dan nog steeds wil… neem ik ‘m.

Wanneer het de zwart-wit-regels van Whole30 zijn die zo goed voor je hebben gewerkt, dan moet je ook vaste regels maken voor dit soort situaties. “Iedere keer als ik minder gezond voedsel eet, dan pas ik de ‘een hap’ regel toe.” Klaar.
Dat helpt om een deel van het besluitproces buiten jezelf te houden en dat geeft je wilskracht de ruimte om aan te slag te gaan met belangrijkere zaken, zoals was deze hap/slok zo overweldigend lekker dat ik door moet eten?

Even recht voor zijn raap zijn

En dan komt het recht voor zijn raap stukje; the One Bite Rule tough love. (Je wist dat dit eraan zat te komen omdat ik dit schrijf en omdat het Whole30 is.)

Er is geen enkele reden om dit niet te doen

Je hebt de Whole30 gedaan. Je eet niet meer op de automatische piloot. Je bent geen slaaf meer van zoutzoetvet. JIJ HEBT CONTROLE OVER WAT JE EET. Dat is wat de Whole30 je geleerd heeft. Dat is waar je zo hard aan gewerkt heb die 30 dagen. En dat harde werk ga je niet weggooien omdat er ineens een donut is.

Zo werkt dit niet. Zo werk jij niet (meer).

Dus, als je iets aan het eten bent waarvan je weet dat het je minder gezond maakt. En op een gegeven moment na een hap (of dat nu de eerste, de derde of de zeventiende hap is) kom je erachter dat het het niet meer waard is… dan stop je gewoon.
Omdat dat is wat je moet doen en, nog belangrijker, omdat jij dat kan.

Dit je je leven na Whole30. Bij de Food Freedom waar je voor gestreden hebt, hoort de verantwoordelijkheid voor jezelf en je gezondheid: fysiek, emotioneel en mentaal. Geef jezelf de ruimte, de tijd en de eerlijkheid om dit te leren. Blijf dit oefenen en vergeef jezelf wanneer het mis gaat. Dan blijf je in controle met wat je eet en niet meer andersom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.