Naomi’s road to… balans

Op 15 september 2015 heeft Naomi aangekondigd dat ze een poging ging doen om zich in 2020 te kwalificeren voor de CrossFit Games Masters. Volgend jaar wordt ze 40 en dan zou ze als ‘jonkie’ mee kunnen doen met een nieuwe leeftijdsklasse.
Met heel veel plezier hebben we samen 3,5 jaar aan dat doel gewerkt. Naomi heeft hiervoor samengewerkt met de beste CrossFitters van Nederland. Het doel bracht ons naar Cyprus, naar workshops met top-CrossFit-coach Ben Bergeron, naar 2x deelnemen aan de Lowlands Throwdown. Maar het brengt haar niet naar de CrossFit Games of naar de Lowlands Throwdown 2020. Een slepende schouderblessure maakt dat ze voorlopig afscheid moet nemen van het zijn van een wedstrijdatleet. Het loslaten van dat idee en het vinden van een nieuwe balans, gaat niet zonder slag of stoot. En daarover gaat dit laatste blog in deze serie.

Dit… is een moeilijk blog.

Het is lastig om iets waarvan je letterlijk ja-ren van de daken af hebt geroepen dat je dat ging doen… om dat los te laten. Het voelt als falen en daar kan Brenda allerlei vrolijk positieve redeneringen tegenaan gooien, dat helpt nu even niet. Heel even voelde het alsof ik gefaald heb. Misschien zelfs heel even alsof ik gefaald BEN. Heel even heb ik ook gedacht: als ik er zelf niet over begin, dan heeft niemand het door. Maar zo werkt het niet. Ik wil een persoon zijn die 100% verantwoordelijkheid neemt… ook als het niet lukt. Want ik kan ook een heleboel dingen leren van deze situatie. En door het te delen kan ik misschien iemand anders inspireren. Dat is wat ik hier belangrijk vind.

“Het gewicht van de bar draaide mijn arm door naar achteren. Beginnersfout.”

Schouderblessure

Mijn schouder doet al jaren pijn. In de periode nadat ik gestopt was met bodybuilden en voordat ik begon met CrossFit, heb ik even met het idee gespeeld om te gaan gewichtheffen. Ik ben er toen, zonder enige kennis van technische zaken, een beetje mee gaan spelen in de gym waar ik ook altijd trainde voor bodybuilding. Er was daar een man die me wat aanwijzingen gaf. Op een dag dat we de snatch aan het proberen waren, hield ik de bar niet… en in plaats van hem voor me op de grond te laten vallen, hield ik de bar vast. Het gewicht van de bar draaide mijn arm door naar achteren. Beginnersfout. Maar ik blesseerde daarmee mijn schouder vrij lelijk. Nadat ik van deze blessure hersteld leek, heb ik CrossFit opgepakt.

CrossFit

In CrossFit is je schouder heel belangrijk, je hebt dat gewricht in meer of mindere mate eigenlijk wel in iedere workout nodig. Met het barbell-werk, met de gymnastics, met eventuele strongman-onderdelen. Regelmatig moest ik dan ook een stapje terugdoen omdat mijn schouder opspeelde. Na mijn eerste Whole30 kwam ik erachter hoe voeding mijn herstel van trainingen en mijn schouderblessure beïnvloed. Het ging veel beter als ik bepaalde voeding strikt beperkte tot uitzonderingen.
Maar… omdat het beter ging, voerde ik mijn training op: tot wel 2x 90minuten per dag.

Samen met mijn fysio hield ik mijn schouder goed in de gaten: samen zetten we de ‘schade’ af tegen de progressie en de balans was voornamelijk positief. Al moest ik ook regelmatig gas terug nemen en lag vaker dan ik wilde op de behandeltafel. Tuurlijk, dit soort ‘onderhoudswerk’ hoort erbij als je een sportieve topprestatie wil neerzetten. Maar de laatste weken was het anders…

“Ik wist meteen dat dit het einde was van mijn doel is”

Pijn

De afgelopen weken, misschien wel maanden, heb ik de hele tijd pijn in mijn schouder. Het gaat maar niet over en… mijn prestaties gaan achteruit. Ik kan domweg mijn trainingen niet uitvoeren, ik word minder goed… de spieren in mijn rechterschouder en arm worden minder en minder sterk. Dat is niet goed.
En afgelopen donderdag bevestigde mijn fysio Remco dan ook de woorden uit die ik eigenlijk niet wilde zeggen, maar waarvan ik weet dat het waar is: dit duurt te lang. “We moeten foto’s en MRI’s gaan maken om te kijken of er schade is”, zei hij. En ik wist meteen dat dit het einde was van mijn doel is. Dat ik de Games zou halen had ik al opgegeven, maar nu moest ik zelfs mijn hele ‘wedstrijdatleet zijn’ parkeren. Zelfs niet gaan voor de Lowlands volgend jaar. Ik had zo graag gewild dat ik progressie kon blijven maken, totdat ik op zijn minst de kwalificatie voor mijn doel had kunnen doen. Maar dat is niet gelukt.

Oorzaak

Wat is de oorzaak dat ik nu achteruit ga? Ik heb wel een idee… Vorig jaar heb ik ALLES aan de kant gezet om progressie te boeken, als een echte topsporter was dat mijn voornaamste focus. Om te zorgen dat ik de tijd had om te trainen, te slapen, me te laten masseren, mijn voeding optimaal op orde te houden… heb ik vorig jaar eigenlijk geen nieuwe cliënten geaccepteerd bij HealthCreators. Ik maakte tijd vrij om mijn ‘vaste mensen’ goed te trainen, maar voor de rest lag mijn focus niet bijzonder op het ondernemersschap. Ik maakte ook weinig tijd vrij voor familie en vrienden: ik moest of trainen, of eten, of slapen.
Dit jaar wilde ik daar weer balans in krijgen. Heel eerlijk: dat ben ik gaan doen door te minderen met mijn herstel-protocollen. Met veel plezier ben ik meer gaan afspreken met mijn familie en vrienden, we zijn sinds kort op huizenjacht, we willen een hond en daar ben ik mee bezig. Zodra ik niet meer alle focus had op mijn herstel van de training… herstelde mijn schouder ook niet meer. En al snel ging ik achteruit.

“Wedstrijdatleet-AF was wel even iets wat ik moet verwerken.”

Wie ben ik?

Wat een heel lastig punt is geweest de afgelopen dagen is het loslaten van ‘mijn hele wedstrijdatleet zijn’. Het staat er heel nonchalant twee alinea’s hierboven, maar ik kan je vertellen dat het hard vechten is om dat idee los te laten. Wedstrijden doen hoort bij mij. Competatief zijn, hoort bij mij. Het is een onderdeel van wie ik ben. Het is een onderdeel van hoe anderen mij zien. En nu ben ik dat ineens niet meer. Dan is het even zoeken naar: wie ben ik nu dan, nu ik geen wedstrijdatleet meer ben.
Je persoonlijkheid ophangen aan iets wat je doet, is een hele goeie manier om je motivatie hoog te houden. Wij gebruiken die techniek ook bij HealthCreators. “Ik ben een gezonde eter” is krachtiger dan “Ik eet gezond”. Maar om diezelfde reden kan het dan soms lastiger zijn om afscheid van iets te nemen, omdat je dan voor je gevoel afscheid neemt van iets wat je BENT. Wedstrijdatleet-AF was wel even iets wat ik moet verwerken.

Hoe verder?

Na een paar dagen kan ik nu relativeren. Ik heb een heleboel dingen in mijn leven die ik ook BEN: ik ben een personal trainer en coach, dat doe ik met liefde, passie en plezier. Ik ben Brenda’s partner, mijn ouders’ dochter, ik ben een zus, een tante en een hele goeie vriendin. Ik ben een trotse ondernemer. Ik ben van plan om een hond te nemen en dan een leuke baas te zijn. Ik ben nog steeds een verdomd fanatieke CrossFitter en ik ben fit, gezond, gelukkig.
Met mijn schouder ga ik naar de dokter en ik ga alles doen wat ik kan om het probleem bij de oorzaak en bron nu echt aan te pakken. En ik sluit helemaal niet uit dat ik daarna weer ga trainen voor wedstrijden. Er is tenslotte ook een categorie Masters 60+… mijn kansen zijn nog lang niet verkeken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.